تجدد، مهین: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>(نامِ اصلی: مهین جهانبگلو) نمایش‌نامه‌نویس و مدرس تئاتر ایران. در نمایش‌نامه‌هایش آیین‌های کهن ایرانی را با زبانی غیرمعاصر و با بهره‌گیری از داستان‌های کهن بازگو کرده و ساختار نمایش‌نامه را بر همان مبنای روایت‌های کهن بنا گذاشته است. از نمایش‌نامه‌های اوست: ''ویس و رامین'' (۱۳۴۹ش)، ''تراژدی آفرینش'' (۱۳۵۰)، و ''سواری درآمد رویش سرخ و مویش سرخ و قدش سرخ و لبش سرخ و دندانش سرخ و اسبش سرخ و نیزه‌اش سرخ...'' (۱۳۵۵ش). </p><p>مهین تجدد در ۱۳۴۴ش از دانشکدۀ ادبیات [[دانشگاه تهران]] موفق به دریافت دانشنامۀ دکتری ادبیات فارسی شد. در سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۷ش نمایش‌‌نامه‌های ''فور ریو''، ''کنار جاده''، ''تولد'' و ''دیدار'' را نوشت، که همگی به کارگردانی [[انتظامی، عزت الله|عزت‌الله انتظامی]] در تلویزیون ثابت‌پاسال به‌شکل زنده اجرا شدند. تجدد در ۱۳۵۰ش حاصل پژوهش‌های خود را در باب اصوات اوستایی در نمایش‌نامۀ ''ارگاست'' به کارگردانی [[بروک، پیتر (۱۹۲۵)|پیتر بروک]] عرضه کرد که در جشن هنر [[شیراز، شهر|شیراز]] اجرا شد. در ۱۳۵۲ کتاب ''سماع در سلسلۀ هو'' را توسط انتشارات جشن هنر عرضه و پژوهش در اوزان غزل‌های [[مولانا]] را در جشن هنر اجرا کرد. در ۱۳۵۳ش با همکاری [[آوانسیان، آربی (اصفهان ۱۳۲۰ش)|آربی آوانسیان]] نمایش‌نامۀ ''ایولوف کوچولو''، از [[ایبسن، هنریک (۱۸۲۸ـ۱۹۰۶)|هنریک ایبسن]]، را ترجمه کرد که در تئاتر شهر اجرا شد. در ۱۳۵۴ش نیز نمایش‌نامۀ ''مانی'' را نوشت. در ۱۳۷۰ش صد غزل از دیوان [[شمس تبریزی، محمد ( ـ ۶۴۵ق یا پس از آن)|شمس تبریزی]] را با همکاری ژان کلود کریر به فرانسه ترجمه کرد که انتشارت گالیمار آن را چاپ کرد. از او در ۱۳۷۲ش همچنین ''افسانه‌های ایران باستان'' در پاریس انتشار یافته است.</p><p>رضا تجدد (سیاستمدار و ادیب دورۀ پهلوی) همسرش بوده و دکتر نهال تجدد (پژوهشگر و مولف و مترجم در حوزه‌های چین‌شناسی، مانوی‌شناسی و مولاناپژوهی) فرزند اوست. </p>