صلاح کار کجا: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
[[پرونده:2042157517.jpg|جایگزین=تابلوی شکسته نستعلیق- اثری از یوسف کلهجاهی|بندانگشتی|تابلوی شکسته نستعلیق- اثری از یوسف کلهجاهی]] | [[پرونده:2042157517.jpg|جایگزین=تابلوی شکسته نستعلیق- اثری از یوسف کلهجاهی|بندانگشتی|تابلوی شکسته نستعلیق- اثری از یوسف کلهجاهی]] | ||
کلمات آغازین دومین غزل دیوان [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]] در همهی نسخههای چاپی، با مطلع صلاح کار کجا و من خراب کجا/ ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا. این غزل در نسخهی تصحیح [[محمد | کلمات آغازین دومین غزل دیوان [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]] در همهی نسخههای چاپی، با مطلع صلاح کار کجا و من خراب کجا/ ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا. این غزل در نسخهی تصحیح [[قزوینی، محمد (تهران ۱۲۵۶ـ۱۳۲۸ش)|علامه قزوینی]]، [[غنی، قاسم (سبزوار ۱۲۷۲ـ امریکا ۱۳۳۱ش)|غنی]] مشتمل بر 8 بیت است و در بحر [[مجتث، بحر|مجتث]] مثمن مخبون محذوف (بر وزن مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن) سروده شده است. | ||
این غزل در زمان [[شاه شجاع]] سروده شده، زمانی که شاه شجاع به توصیه علمای وقت صورت شرعی به حکومت خود داده و به ظاهر از حافظ فاصله گرفت. غزل تاکنون توسط خوانندگانی چون [[محمدرضا شجریان (خواننده)|محمدرضا شجریان]]، [[ایرج بسطامی]] و [[سید حسام الدین | این غزل در زمان [[شاه شجاع]] سروده شده، زمانی که شاه شجاع به توصیه علمای وقت صورت شرعی به حکومت خود داده و به ظاهر از حافظ فاصله گرفت. غزل تاکنون توسط خوانندگانی چون [[محمدرضا شجریان (خواننده)|محمدرضا شجریان]]، [[بسطامی، ایرج|ایرج بسطامی]] و [[سراج، سید حسام الدین (اصفهان ۱۳۳۷ش)|حسامالدین سراج]] به صورت آواز اجرا شده است. | ||
حافظ قافیهی مصرع دوم غزل را با غلوّ، که در علوم ادبی قدیم از عیوب قافیه برشمرده میشده، به کار برده است. غلوّ آن است که حرف روّی را جایی ساکن و جایی متحرک بیاورند. حافظ در مفهوم کلی این غزل به یکی از مفاهیم کلیدی ایدئولوژیاش که همان رندی و پرهیز از مصلحتاندیشی است اشاره دارد. | حافظ قافیهی مصرع دوم غزل را با غلوّ، که در علوم ادبی قدیم از عیوب قافیه برشمرده میشده، به کار برده است. غلوّ آن است که حرف روّی را جایی ساکن و جایی متحرک بیاورند. حافظ در مفهوم کلی این غزل به یکی از مفاهیم کلیدی ایدئولوژیاش که همان رندی و پرهیز از مصلحتاندیشی است اشاره دارد. | ||