دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:2042159677.jpg|جایگزین=بیتی از غزل به خط خوش|بندانگشتی|400x400پیکسل|بیتی از غزل به خط خوش]]

غزل استقبال از غزل‌های [[خواجوی کرمانی، محمود بن علی (کرمان ۶۸۹ـ شیراز ۷۵۳ق)|خواجوی کرمانی]] با مطلع «خرقه رهن خانه‌ی خمار دارد پیر ما/ ای همه رندان مرید پیر ساغرگیر ما» و [[سلمان ساوجی، سلمان بن محمد ( ـ ساوه ۷۷۸ ق)|سلمان ساوجی]] با مطلع «ره خرابات است و درد سالخورده پیر ما/ کس نمی‌داند به غیر از پیر ما تدبیر ما»ست. حافظ جز اقتفای ردیف و قافیه‌ی شعر خواجو مصرعی از غزل او را نیز (همچنین رفتست در عهد ازل تقدیر ما) با تغییری مختصر در بیت سوم شعر خود آورده است. ابیات ابتدایی غزل که به تمامی مفهومی عرفانی و صوفیانه را نشان داده، اشاره‌ای به داستان [[شیخ صنعان]] دارد و قبول یکی از شروط دختر ترسا که همان شرب خمر است. سه بیت ابتدایی این شعر پنداری گفت‌وگوی مریدان شیخ صنعان با یکدیگر باشد. این حکایت به تفصیل پیش از این در [[منطق الطیر|منطق‌الطیر]] [[عطار، فریدالدین محمد (کدکن ۵۴۰ـ نیشابور ح ۶۱۸ق)|عطار]] آمده است. جز این تفسیر، «پیر» را در نشانه‌شناسی غزل‌های حافظ به معنای مراد و پیر طریقت نیز باید در نظر داشت. کما این‌که حافظ در غزلی دیگر پیر را در ترکیبی اضافی با طریقت به کار برده است: نصیحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر/ که این حدیث ز پیر طریقتم یاد است.