والی، جعفر: تفاوت میان نسخه‌ها

}}[[پرونده:40039800-۱ .jpg|بندانگشتی|جعفر والی]]<p>بازیگر ایرانی و کارگردان تئاتر. در کارگردانی و اجرای صحنه‌ایِ نمایش‌نامه‌های [[ساعدی، غلامحسین (تبریز ۱۳۱۴ـ پاریس ۱۳۶۴ ش)|غلامحسین ساعدی]]؛ ازجمله ''چوب به‌دست‌های ورزیل''، ''بهترین بابای دنیا''، و ''آی بی‌کلاه آی باکلاه'' از خود استعداد و قابلیت نشان داد. والی در ۱۳۳۲ دورۀ [[هنرستان هنرپیشگی تهران|هنرستان هنرپیشگی]] را به‌پایان برد. در ۱۳۳۷ در مقام کارگردان به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و از ۱۳۳۸ در نمایش‌های [[سرکیسیان، شاهین (۱۲۸۹ـ تهران ۱۳۴۵ش)|شاهین سرکیسیان]]، [[دیویدسون، فرانک|فرانک دیویدسون]]، [[کوئین بی، جورج|جورج کوئین‌بی]] و اسکویی‌ها شرکت کرد. پس از تشکیل گروه تئاتر شهر، از ۱۳۳۹ برای تلویزیون «ثابت‌پاسال» نمایش‌های زنده اجرا کرد، ازجمله ''آهای کی اون‌جاست''، ''گاو''، ''بام‌ها و زیربام‌ها'' و از ''پا نیفتاده‌ها'' همه از غلامحسین ساعدی. جعفر والی در ۱۳۴۸ در زمان تمرین نمایش ''پرواربندان'' نوشتۀ غلامحسین ساعدی از گروه تئاتر شهر جدا شد. با بازی در فیلم ''[[گاو (سینما)|گاو]]'' (۱۳۴۸) به سینما راه یافت، و پس از آن در فیلم‌های ''[[تنگسیر (فیلم)|تنگسیر]]'' (۱۳۵۲)، ''[[خاک (فیلم 1352)|خاک]]'' (۱۳۵۲)، ''[[سفر سنگ (فیلم)|سفر سنگ]]'' (۱۳۵۷)، ''دادشاه'' (۱۳۶۲) و ''[[ناخدا خورشید]]'' (۱۳۶۵)، نقش‌آفرینی کرد. او همچنین فیلم ''...تا غروب'' (۱۳۶۷) را کارگردانی کرد.    </p><p>جعفر والی به علت عارضه‌ی ریوی درگذشت.  </p>از دیگر فیلم‌های او در مقام بازیگر: ''مسافران درۀ انار'' (۱۳۷۰)، ''جادۀ عشق'' (۱۳۷۲)، ''[[تهران روزگار نو (فیلم)|تهران روزگار نو]]'' (۱۳۷۸)، ''[[پاداش سکوت (فیلم)|پاداش سکوت]]'' (۱۳۸۵).