کریستیانی بورکارد، آلفردو: تفاوت میان نسخهها
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) جز (Mohammadi3 صفحهٔ کریستیانی بورکارد، آلفردو (۱۹۴۷) را بدون برجایگذاشتن تغییرمسیر به کریستیانی بورکارد، آلفردو منتقل کرد) |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
کِریسْتیانی بورکارْد، آلفِرِدو ( | کِریسْتیانی بورکارْد، آلفِرِدو (۱۹۴۷م - )(Cristiani Burkard, Alfredo)<br/> [[File:35211400.jpg|thumb|کِريسْتياني بورکارْد، آلفِرِدو]] | ||
سیاستمدار راستگرای السالوادوری، از ۱۹۸۹ تا | سیاستمدار راستگرای السالوادوری، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴م رئیسجمهور آن کشور. در دسامبر ۱۹۹۱م، مذاکراتی برگزار کرد که به جنگ داخلی دوازده سالۀ حکومت با جبهۀ آزادیبخش ملی فارابوندو مارتی<ref>(Farabundo Martí National Liberation Front (FMNL</ref> که جنبشی چریکی سوسیالیستی بود، پایان داد. در ۱۹۹۲م، به اختلافات کشورش با هُندوراس نیز فیصله داد. کریستیانی، که در سانسالوادور<ref> San Salvador </ref> زاده شد، در دانشگاه جورجتاون<ref>Georgetown University </ref> ایالات متحد امریکا تحصیل کرد. در ۱۹۸۰م، زمانی که ریاست اتحادیۀ تولیدکنندگان قهوه را برعهده داشت، چریکهای مخالف حکومت او را به گروگان گرفتند، و این حادثه او را به فعالیت سیاسی کشاند، و درپی آن به ائتلاف جمهوریخواهان ملیگرا<ref>(National Republican Alliance (ARENA</ref>، که گروهی دستراستی بود، پیوست. کریستیانی پس از شکستِ روبرت داوبوئیسون<ref> Robert d’ Aubuisson </ref> از خوزه ناپلئون دوارته<ref>José Napoleón Duarte</ref> در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۸۴م، به رهبری ائتلاف جمهوریخواهان ملیگرا رسید، و در انتخابات ۱۹۸۸م مجلس این حزب را به پیروزی رساند. | ||
| | ||
نسخهٔ کنونی تا ۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۹
کِریسْتیانی بورکارْد، آلفِرِدو (۱۹۴۷م - )(Cristiani Burkard, Alfredo)
سیاستمدار راستگرای السالوادوری، از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴م رئیسجمهور آن کشور. در دسامبر ۱۹۹۱م، مذاکراتی برگزار کرد که به جنگ داخلی دوازده سالۀ حکومت با جبهۀ آزادیبخش ملی فارابوندو مارتی[۱] که جنبشی چریکی سوسیالیستی بود، پایان داد. در ۱۹۹۲م، به اختلافات کشورش با هُندوراس نیز فیصله داد. کریستیانی، که در سانسالوادور[۲] زاده شد، در دانشگاه جورجتاون[۳] ایالات متحد امریکا تحصیل کرد. در ۱۹۸۰م، زمانی که ریاست اتحادیۀ تولیدکنندگان قهوه را برعهده داشت، چریکهای مخالف حکومت او را به گروگان گرفتند، و این حادثه او را به فعالیت سیاسی کشاند، و درپی آن به ائتلاف جمهوریخواهان ملیگرا[۴]، که گروهی دستراستی بود، پیوست. کریستیانی پس از شکستِ روبرت داوبوئیسون[۵] از خوزه ناپلئون دوارته[۶] در انتخابات ریاستجمهوری ۱۹۸۴م، به رهبری ائتلاف جمهوریخواهان ملیگرا رسید، و در انتخابات ۱۹۸۸م مجلس این حزب را به پیروزی رساند.