پرش به محتوا

دایان کیتون: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴: خط ۴:
(نام اصلی: دایان هال<ref>Diane Hall</ref>) بازیگر امریکاییِ برندۀ [[اسکار، جایزه|جایزۀ اسکار]] بهترین بازیگر نقش اول زن. علاوه بر تئاتر و سینما در فیلم‌های تلویزیونی نیز حضور داشته و هر از گاهی مجری برنامه‌های تلویزیونی نیز بوده است. در سال 1977م برای ''آنی‌ هال''<ref>''Annie Hall''</ref> برندۀ جایزۀ اسکار شد و علاوه بر آن جوایز [[جشنواره فیلم کن|کن]]، بفتا<ref>British Academy Film Award</ref>، گلدن گلوب<ref>Golden Globe</ref> و حلقۀ منتقدان فیلم نیویورک<ref>New York Film Critics Circle Awards</ref> را هم برای این فیلم دریافت کرد. او سه مرتبۀ دیگر نیز در سال‌های 1982، 1997 و 2004م برای فیلم‌های ''سرخ‌ها''<ref>''Reds''</ref>، ''اتاق ماروین''<ref>''Marvin's Room''</ref> و ''یکی باید کوتاه بیاید''<ref>''Something's Gotta Give''</ref> نامزد دریافت جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بوده است. کیتون طی حدود 60سال فعالیت هنری در بیش از 50 فیلم سینمایی بازی کرده است.  
(نام اصلی: دایان هال<ref>Diane Hall</ref>) بازیگر امریکاییِ برندۀ [[اسکار، جایزه|جایزۀ اسکار]] بهترین بازیگر نقش اول زن. علاوه بر تئاتر و سینما در فیلم‌های تلویزیونی نیز حضور داشته و هر از گاهی مجری برنامه‌های تلویزیونی نیز بوده است. در سال 1977م برای ''آنی‌ هال''<ref>''Annie Hall''</ref> برندۀ جایزۀ اسکار شد و علاوه بر آن جوایز [[جشنواره فیلم کن|کن]]، بفتا<ref>British Academy Film Award</ref>، گلدن گلوب<ref>Golden Globe</ref> و حلقۀ منتقدان فیلم نیویورک<ref>New York Film Critics Circle Awards</ref> را هم برای این فیلم دریافت کرد. او سه مرتبۀ دیگر نیز در سال‌های 1982، 1997 و 2004م برای فیلم‌های ''سرخ‌ها''<ref>''Reds''</ref>، ''اتاق ماروین''<ref>''Marvin's Room''</ref> و ''یکی باید کوتاه بیاید''<ref>''Something's Gotta Give''</ref> نامزد دریافت جایزۀ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن بوده است. کیتون طی حدود 60سال فعالیت هنری در بیش از 50 فیلم سینمایی بازی کرده است.  


در نوزده سالگی تحصیل در دانشکدۀ سانتا آنا<ref>Santa Ana College</ref> را رها کرد تا در تماشاخانۀ نیبرهود<ref>Neighborhood Playhouse</ref> (در نیویورک) به یادگیری بازیگری بپردازد. پس از بازی در چند نمایش در ووداستاک<ref>Woodstock</ref> به جمع بازیگران برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> پیوست و در سال ۱۹۶۸م نقش اصلی چند نمایش را به عهده گرفت. سال بعد مقابل [[آلن، وودی (۱۹۳۵)|وودی آلن]] در نمایش ''دوباره بنواز سام''<ref>''Play It Again, Sam''</ref> بازی کرد. نخستین بار در ۱۹۷۰م با ''عاشقان و دیگر غریبه‌ها''<ref>''Lovers and Other''</ref> وارد سینما شد و در دهۀ ۱۹۷۰م در چند فیلم آلن به ایفای نقش پرداخت.   
در نوزده سالگی تحصیل در دانشکدۀ سانتا آنا<ref>Santa Ana College</ref> را رها کرد تا در تماشاخانۀ نیبرهود<ref>Neighborhood Playhouse</ref> (در نیویورک) به یادگیری بازیگری بپردازد. پس از بازی در چند نمایش در ووداستاک<ref>Woodstock</ref> به جمع بازیگران برادوی<ref>Broadway Theatre</ref> پیوست و در سال ۱۹۶۸م نقش اصلی چند نمایش را به عهده گرفت. سال بعد مقابل [[آلن، وودی|وودی آلن]] در نمایش ''دوباره بنواز سام''<ref>''Play It Again, Sam''</ref> بازی کرد. نخستین بار در ۱۹۷۰م با ''عاشقان و دیگر غریبه‌ها''<ref>''Lovers and Other''</ref> وارد سینما شد و در دهۀ ۱۹۷۰م در چند فیلم آلن به ایفای نقش پرداخت.   


کیتون در کمدی‌های آلن و فیلم‌های درام استعداد و توانایی‌های خود را در اجرای سبک‌های متفاوت بازیگری بروز داده است. هر چند او پیشرفت خود را ابتدا مدیون آلن بود، اما کار با کارگردانان مشهوری چون [[کاپولا، فرانسیس|فرانسیس فورد کوپولا]]، ریچارد بروکس<ref><bdi>Richard Brooks</bdi></ref> و [[بیتی، وارن (۱۹۳۷)|وارن بیتی]] نیز در تثبیت شهرتش نقشی اساسی داشته است. بازی تأثیرگذار او در نقش کی<ref>Kay</ref> در [[پدرخوانده]] و ایفای نقش خیره‌کننده‌اش در ''در جست‌وجوی آقای گودبار''<ref>''Looking for Mr. Goodbar''</ref>، کیتون را از محدودۀ اجراهای کمیک به در آورد و دیگر قابلیت‌هایش را آشکار کرد. شخصیت کیتون در هر دو نوع فیلم، زنی جوان و تنهاست که زندگی مستقلی دارد؛ هر چند در ''در جست‌وجوی آقای گودبار'' معلمی خویشتن‌کش است که شباهت چندانی به «آنی هال» پریشان‌خیال ندارد. این تغییر ماهرانۀ نقش از جدیت در اولی به طنز تلخ در دومی، جایزۀ آکادمی اسکار را برایش به ارمغان آورد. سبک متفاوت بازیگری کیتون در ''سرخ‌ها'' در نقش لوئیس برایانت<ref>Louise Bryant</ref> تصویرگر نزدیک‌ترین خصوصیات این شخصیت است. ''فرار شبانه از خانه''<ref>''Shoot the Moon''</ref> نیز در سیاهۀ طولانی بازی‌های دراماتیک و پراحساس او فیلمی برجسته به شمار می‌آید. انعطاف و فراست فوق‌العادۀ کیتون در نقش‌های کمدی و درام او را میان بهترین بازیگران معاصر امریکا قرار داده؛ در حالی که در زمینۀ کارگردانی نیز فعالیت‌های قابل توجهی داشته است.       
کیتون در کمدی‌های آلن و فیلم‌های درام استعداد و توانایی‌های خود را در اجرای سبک‌های متفاوت بازیگری بروز داده است. هر چند او پیشرفت خود را ابتدا مدیون آلن بود، اما کار با کارگردانان مشهوری چون [[کاپولا، فرانسیس|فرانسیس فورد کوپولا]]، ریچارد بروکس<ref><bdi>Richard Brooks</bdi></ref> و [[بیتی، وارن (۱۹۳۷)|وارن بیتی]] نیز در تثبیت شهرتش نقشی اساسی داشته است. بازی تأثیرگذار او در نقش کی<ref>Kay</ref> در [[پدرخوانده]] و ایفای نقش خیره‌کننده‌اش در ''در جست‌وجوی آقای گودبار''<ref>''Looking for Mr. Goodbar''</ref>، کیتون را از محدودۀ اجراهای کمیک به در آورد و دیگر قابلیت‌هایش را آشکار کرد. شخصیت کیتون در هر دو نوع فیلم، زنی جوان و تنهاست که زندگی مستقلی دارد؛ هر چند در ''در جست‌وجوی آقای گودبار'' معلمی خویشتن‌کش است که شباهت چندانی به «آنی هال» پریشان‌خیال ندارد. این تغییر ماهرانۀ نقش از جدیت در اولی به طنز تلخ در دومی، جایزۀ آکادمی اسکار را برایش به ارمغان آورد. سبک متفاوت بازیگری کیتون در ''سرخ‌ها'' در نقش لوئیس برایانت<ref>Louise Bryant</ref> تصویرگر نزدیک‌ترین خصوصیات این شخصیت است. ''فرار شبانه از خانه''<ref>''Shoot the Moon''</ref> نیز در سیاهۀ طولانی بازی‌های دراماتیک و پراحساس او فیلمی برجسته به شمار می‌آید. انعطاف و فراست فوق‌العادۀ کیتون در نقش‌های کمدی و درام او را میان بهترین بازیگران معاصر امریکا قرار داده؛ در حالی که در زمینۀ کارگردانی نیز فعالیت‌های قابل توجهی داشته است.       
۴۷٬۳۱۳

ویرایش