وصال شیرازی، محمدشفیع (شیراز ۱۱۹۷ـ ۱۲۶۲ق): تفاوت میان نسخه‌ها

وِصال شیرازی، محمّدشفیع (شیراز ۱۱۹۷ـ ۱۲۶۲ق)<br>

<p>(معروف به میرزا کوچک؛ متخلص به وصال) شاعر و خوشنویس ایرانی. صدایی خوش داشت. تار می‌نواخت و در نقاشی و [[تذهیب]] و صرافی مهارت داشت. در مدح [[فتحعلی شاه قاجار (۱۱۸۵ـ اصفهان ۱۲۵۰ق)|فتحعلی‌شاه]]، [[محمدشاه قاجار (تبریز ۱۲۲۲ـ تهران ۱۲۶۴ق)|محمدشاه]] و حسین‌علی میرزا، فرمانروای فارس نیز اشعاری دارد. با حکیم [[قاآنی، میرزا حبیب (شیراز ۱۲۲۳ـ تهران ۱۲۷۰ق)|قاآنی]] نشست‌وبرخاست داشته است. از مهم‌ترین شعرای دورۀ [[بازگشت ادبی|بازگشت]] است و در سرودن [[غزل (ادبیات)|غزل]] از شیوۀ [[سعدی، مصلح الدین (شیراز ح ۶۰۶ـ ح ۶۹۱ق)|سعدی]] و [[حافظ، شمس الدین محمد ( ـ شیراز ۷۹۲/۷۹۱ق)|حافظ]] پیروی می‌کرد. مرثیه‌سرای زبردستی بود و در اواخر عمر نابینا شد. از آثارش: ''صبح وصال'' در تقلید از ''[[گلستان]]'' سعدی؛ ''دیوان اشعار'' (تهران، ۱۳۶۴ش)؛ مثنوی ''بزم وصال'' در ۷هزار بیت؛ ترجمۀ'' اطواق‌الذهب'' زمخشری از عربی به فارسی؛ ''[[شیرین و فرهاد]]'' [[وحشی بافقی، محمد (بافق ۹۳۹ـ یزد ۹۹۱ق)|وحشی]] را، که ناتمام بود، پی گرفت، اما نتوانست آن را به‌انجام برساند. ۶۷ جلد قرآن نوشت که از گنجینه‌های هنری به‌شمار می‌آید. ''دیوان کامل وصال شیرازی'' به‌چاپ رسیده است (شیراز، ۱۳۷۸ش).</p>