ابوالحسن ابیوردی، علی: تفاوت میان نسخه‌ها

<p>(یا: دانشمند ابیوردی) ریاضی‌دان و شاعر ایرانی. پدرش، که از دانشمندان بنام روزگار خود بود، از ابیورد به [[کاشان، شهر|کاشان]] کوچید و در آن‌جا تدریس می‌کرد. ابوالحسن نزد پدرش و دیگر دانشمندان درس خواند و به‌ویژه در [[ریاضیات]] استادی یافت؛ چنان که گویند هجده مسئلۀ ریاضی از روزگاران گذشته به‌جا مانده بود که شش ‌تای آن را [[خواجه نصیر طوسی، احمد (تهران ۱۳۰۶ش)|خواجه نصیر طوسی]] و دوازده ‌تای دیگر را ابوالحسن حل کرد. گویا شعر نیز می‌گفت. آرامگاهش در [[اردبیل، شهر|اردبیل]] در جوار بارگاه [[صفی الدین اردبیلی، اسحاق (اردبیل ۶۵۰ـ۷۳۵ق)|صفی‌الدین اردبیلی]] است. از آثارش:'' حلّ مالایُنحل'' در ریاضی؛ ''مشارق و مرآت‌الافلاک'' در نجوم و ریاضی؛ ''شرح‌الفرائض‌النّصیریه'' به فارسی در فقه که آن را به فرمان [[طهماسب صفوی اول|شاه‌طهماسب اول صفوی]] نوشت؛ ''حاشیه بر شمسیه'' به عربی؛ ''فوائد فلسفی'' به فارسی.</p>