راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰): تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر

راسکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰) (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۴۳

۱۱ بایت حذف‌شده ، ۳ ماه پیش

بدون خلاصۀ ویرایش

دیداریویکی‌متن

Nazanin

سرویراستار

۵۴٬۶۹۵

ویرایش

@@ خط ۲۹: / خط ۲۹: @@
 }}
 [[پرونده:22023500-3.jpg|بندانگشتی|پرتره جان راسکین اثر جان اورت میلایس]]
-راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/>
+راسْکین، جان (۱۸۱۹ـ۱۹۰۰م)(Ruskin, John)<br/>منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''
+</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.
 [[پرونده:22023500-4.jpg|بندانگشتی|جان راسکین]]
- منتقد هنری و اجتماعی انگلیسی. اغلب بهترین نقدهای هنری راسکین عبارت‌اند از دو اثر نفوذگذار ''نقاشان جدید''<ref>''Modern Painters'' </ref> (پنج جلد) (۱۸۴۳ـ۱۸۶۰م) و ''هفت چراغ معماری''<ref>''(Seven Lamps of Architecture (The''</ref> (۱۸۴۹م). حامی سرسخت نقاشانی بود که در عصر خود نامتعارف قلمداد می‌شدند، مانند جِی ام دبلیو ترنر<ref> J M W Turner</ref> و اعضای انجمن اخوت پیش‌ از رافائلیان. نوشته‌های بعدی او به مسائل اجتماعی و اقتصادی اختصاص دارند. راسکین یکی از چهره‌های سرشناس حیات روشنفکران بریتانیا در قرن ۱۹م به‌شمار می‌رود. همچون معاصرانش [[کارلایل، تامس (۱۷۹۵ـ۱۸۸۱)|تامس کارلایل]]<ref> Thomas Carlyle</ref> و [[آرنولد، متیو (۱۸۲۲ـ۱۸۸۸)|متیو آرنولد]]<ref> Matthew Arnold</ref>، منتقد صریح جامعۀ ویکتوریایی بود و همانند آنان خواستار تجدید حیات اخلاقی، روشنفکری و هنری بریتانیا بود. در آثار اولیه‌اش به معماری و نقاشی پرداخت؛ پشتیبانی او از انجمن اخوت پیش از رافائلیان و [[احیای گوتیک]]<ref> Gothic Revival</ref> بر هنر، معماری، و حرفه‌‌وفن ویکتوریایی تأثیر بسزا گذاشت. دیدگاه‌های اجتماعی و اخلاقی او به‌نحوی افزاینده در این نگرانی‌های زیبایی‌شناسانه ریشه داشت و از دهۀ ۱۸۶۰م خود را وقف مسائل سیاسی و اقتصادی کرد. اقتصاد آزاد را محکوم می‌کرد و شرافت کار و ارزش اخلاقی و زیبایی‌شناختی «صنعتگری» را می‌ستود. باورهای او به عمل گرایید و نقش رهبری‌کننده‌ای را در تأمین آموزش و مسکن مناسب برای طبقۀ کارگر ایفا کرد. راسکین در [[لندن (انگلستان)|لندن]] متولد شد. پرورش او به‌نحوی غیر عادی سختگیرانه بود؛ از کودکی به خواندن، نوشتن، نقاشی‌کردن، و ستودن زیبایی‌های طبیعت تشویق شد. در [[آکسفورد]] به تحصیل پرداخت و در ۱۸۳۹م برندۀ جایزۀ نیودیگیت<ref> Newdigate Prize</ref> برای شعر انگلیسی شد و مدرک خود را در ۱۸۴۲م دریافت کرد. برای چندین نشریۀ مختلف مقاله می‌نوشت، اما با انتشار نخستین جلد ''نقاشان جدید'' در ۱۸۴۳م به شهرت رسید که در آن به دفاع و ستایش از ترنر پرداخته بود. جلد دوم در ۱۸۴۶م منتشر شد و توجه بیشتری را جلب کرد. جلدهای سوم و چهارم در ۱۸۵۶م و جلد پنجم در ۱۸۶۰م منتشر شدند. ''نقاشان جدید'' حاوی بیانیۀ مشهوری است که هنرمند باید «با اخلاص قلبی به طبیعت روآورد ... از هیچ‌چیز فروگذار نکند، چیزی را برنگزیند و چیزی را کوچک نشمرد». ''هفت چراغ معماری'' و ''سنگ‌های ونیز''<ref> ''Stones of Venice, The'' </ref> (۱۸۵۱ـ۱۸۵۳م) را خود نقاشی کرد و این دو اثر او را به استاد مسلم معماری و هنر تبدیل کرد. در ۱۸۵۴ـ۱۸۵۹م به تدریس طراحی در کالج کارگران<ref>Men’s College</ref> پرداخت و ''عناصر طراحی''<ref> ''Elements of Drawing, The''</ref> را در ۱۸۵۷م منتشر کرد. در دهۀ ۱۸۵۰م توجه خود را بیش از پیش به مسائل اجتماعی، اقتصادی، و آموزشی معطوف و مقالات بحث‌انگیزی را در ''مجلۀ کورن‌هیل''<ref> Cornhill Magazine</ref> منتشر کرد که بعدها با عنوان ''تا دم مرگ''<ref> ''Unto this Last''</ref> (۱۸۶۲م) منتشر شد. آثار او در این زمینه‌ها عبارت‌اند از ''کنجد و زنبق‌ها''<ref> ''Sesame and Lilies''</ref> (۱۸۶۵م)، ''اخلاقیات خاک''<ref> ''Ethics of the Dust, The''
-</ref> (۱۸۶۶م) و تاج زیتون وحشی<ref>''The Crown of Wild Olive''</ref> (۱۸۶۶م). راسکین نخستین استاد هنرهای زیبای آکسفورد (۱۸۷۰ـ۱۸۷۹م) و (۱۸۸۳ـ۱۸۸۵م) بود. نگارش زندگی‌نامه‌اش را از ۱۸۸۵م آغاز کرد اما هرگز به پایان نرساند. در ۱۸۷۸م سلامت خود را از دست داد و از آن پس گهگاه دچار جنون می‌شد.
-&nbsp;
 ----
 [[Category:هنر]] [[Category:اصطلاحات، تاریخ عمومی و اشخاص]]