تیانجین: تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>(یا: تی‌ین‌تسین<ref>Tientsin</ref>) شهری در استان هبی<ref>Hebei </ref>، در شمال چین، با ۹,۳۴۶,۰۰۰ نفر جمعیت (۲۰۰۳). مرکز صنعتی و تجاری است؛ قالی‌های دستباف ابریشمی و پشمی آن شهرت دارد. این شهر در ۱۸۶۰ به روی تجارت خارجی باز شد و ژاپن در ۱۹۳۷ آن را اشغال کرد. تیانجین در محل تلاقی رود های‌ هه<ref>Hai He </ref> با کانال بزرگ<ref>Grand Canal </ref>، در منتهی‌‌الیه جنوبی خلیج بوهای<ref>Bohai Gulf </ref>، در ۱۲۰کیلومتری جنوب شرقی پکن، قرار دارد. اولین‌بار در زمان سلسلۀ سونگ شمالی<ref>Northern Song </ref> (۹۶۰ـ۱۱۲۶م)، از تیانجین به‌منزلۀ بندر تجاری نام برده شد؛ و در ۱۴۰۴م به دور آن دیوار کشیدند. مانداب‌های سمت دریا در قرن ۱۸ در زمان سلسلۀ چینگ<ref>Qing  </ref> زهکشی شدند و این سلسله قلعه‌هایی در نزدیکی مصب رود مزبور برای حفاظت از لنگرگاه، احداث کرد. در حملۀ نیروهای انگلیسی‌ـ ‌فرانسوی در جنگ دوم تریاک<ref>Second Opium War</ref> (۱۸۵۶ـ۱۸۶۰)، که به ویرانی کاخ تابستانی قدیمی<ref>Old Summer Palace</ref> در پکن انجامید، و نیز در مقابل نیروهای متفقین که درخلال قیام مشت‌زنان<ref>Boxer Rebellion</ref> برای حفاظت از هیئت‌های سیاسی در پکن بودند (۱۹۹۰)، این استحکامات چندان کارساز نبود. هنری‌ـ‌پویی<ref>Henry P'u-i</ref>، آخرین امپراتور چین، در دهۀ ۱۹۲۰ در این شهر اقامت داشت. شهر از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ در اشغال ژاپن بود و پس از آن، محله‌های خارجی‌نشین به دولت چین واگذار شد. تیانجین از ۱۹۱۸ تا ۱۹۶۷ مرکز استان هبی بود.</p><!--14292500-->