شانگهای: تفاوت میان نسخه‌ها

|نام فارسی =شانگهای

|نام لاتین =Shanghai

|بناهای مهم=اقامتگاه سون جونگ شان

}}

بزرگ‌ترین شهر و بندر [[چین]]، در استان [[جیانگسو]]<ref>Jiangsu</ref>، کنار رودهای هوانگ‌پو<ref>Huangpu</ref> و ووسونگ<ref>Wusong</ref>، در ۲۴‌کیلومتری دهانۀ [[چانگ جیانگ]]<ref>Chang Jiang</ref>، با  24,874,500 نفر جمعیت کلان‌شهر (۲۰۲۳) و 6,341 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۴ متری از سطح دریا واقع شده است. مرکز مهم بازرگانی و مالی چین است. صنایع آن عبارت‌اند از تولید پارچه، [[کاغذ]]، مواد شیمیایی، [[خودرو]]، [[فولاد]]، ماشین‌آلات [[کشاورزی]]، ابزار دقیق، کشتی‌سازی، و آردسازی. سایر صنایع آن شامل تولید روغن نباتی و پالایش [[نفت]] است. شانگهای مستقل از جیانگسو اداره می‌شود و مستقیماً پاسخگوی دولت مرکزی است. بناهای دیدنی آن عبارت‌اند از اقامتگاه سون جونگ شان<ref>Sun Zhong Shan</ref> (سون یات‌‌سن<ref>Sun Yat-sen</ref>)، رهبر انقلاب چین؛ خانه، موزه، و مقبرۀ لو شون<ref>Lu Xun</ref>، نویسندۀ چینی؛ و موزۀ هنر و تاریخ<ref>Museum of Art and History</ref>. شانگهای، که در ابتدا در قرن ۱۱‌م دهکدۀ ماهیگیری و در ۱۲۹۲‌م شهرکی روستایی بود، پس از ۱۸۴۲، که به‌موجب [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref> به روی تجارت خارجی گشوده و به شهری مهم تبدیل شد. اغلب خارجیان در آبادی بین‌المللی<ref>International Settlement</ref> ساکن بودند، که مستقلاً اداره می‌شد. مقاومت چینی‌ها برضد حضور بیگانگان افزایش یافت و در ۱۹۲۷ نیروهای ملیون گومین‌دانگ<ref>Guomindang</ref> و کمونیست‌ها برای تصرف شهر با هم متحد شدند، و پس از آن ملیون گومین‌دانگ کمونیست‌ها را سرکوب کردند. [[ژاپن]] از ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ شانگهای را در اشغال داشت. پس از بازگرداندن شانگهای به چین، آبادی بین‌المللی رسماً برچیده شد. نیروهای کمونیست در مه ۱۹۴۹ شانگهای را تصرف کردند. شانگهای در پایان [[جنگ جهانی اول]] بزرگ‌ترین شهر چین بود. در [[جنگ جهانی دوم]]، خسارت وارده به شانگهای از سایر شهرهای بزرگ آسیای شرقی کمتر بود. ژاپن در ۱۹۳۸ آن را اشغال کرد و در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. در جنگ داخلی چین<ref>Chinese Civil War</ref>، شانگهای در ۱۹۴۹ هدف حملۀ نیروهای کمونیست قرار گرفت و در پایان مه همان سال به دست آن‌ها افتاد.