نینگ بو: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۷ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۵:۴۵

نینْگْ‌بو (Ningbo)

(یا: نینگ‌پو^[۱]؛ نام سابق: نینگشین^[۲]) بندر و شهر ساحلی آزاد در استان ججیانگ^[۳]، در شرق چین، به فاصلۀ ۲۵کیلومتری مصب^[۴] رود یونگ^[۵]، با ۱,۱۳۱,۵۰۰‌ نفر جمعیت (۱۹۹۴). صنایع آن عبارت‌اند از ماهیگیری، کشتی‌سازی، پالایش نفت، تولید مواد پتروشیمی، تجهیزات فنّاوری پیشرفته، و صنایع دستی سنتی. در دوران سلسلۀ تانگ^[۶] (۶۱۸ـ۹۰۷م) مرکز تجارت خارجی، و در ۱۸۱۲ از نخستین بندرهای پیمانی^[۷] چین بود. نینگ‌بو که صنایع دستی آن مانند ابریشم، وسایل چوبی لاک و الکلی شده، و لوازم خانگی شهرت دارد، نقطۀ توزیع کالا برای شانگهای محسوب می‌شود و به بندر مهم صیادی تبدیل شده است. صنایع جدید آن شامل پالایش نفت، علوم مهندسی، و تولید پارچه، مواد پتروشیمی، و موتورهای گازوئیلی است. بازرگانان پرتغالی از ۱۵۲۲ تا ۱۵۴۵ در این شهر سکونت گزیدند و آن را لیامپو^[۸] نامیدند. در ۱۸۴۲، با امضای پیمان نانجینگ^[۹]، به روی تجارت خارجی باز شد، اما با توسعۀ شانگهای از اهمیت آن کاسته شد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹، نینگشین نامیده می‌شد.

↑ Ningpo
↑ Ninghsien
↑ Zhejiang
↑ mouth
↑ Yong River
↑ Tang
↑ treaty ports
↑ Liampo
↑ Treaty of Nanjing

[1] Ningpo

[2] Ninghsien

[3] Zhejiang

[4] uth

[5] Yong River

[6] Tang

[7] treaty ports

[8] Liampo

[9] Treaty of Nanjing

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

@@ خط ۵: / خط ۵: @@
 (یا: نینگ‌پو<ref>Ningpo</ref>؛ نام سابق: نینگشین<ref>Ninghsien
-</ref>) بندر و شهر ساحلی آزاد در استان ججیانگ<ref> Zhejiang
+</ref>) بندر و شهر ساحلی آزاد در استان [[ججیانگ]]<ref> Zhejiang
-</ref>، در شرق چین، به فاصلۀ ۲۵کیلومتری مصب<ref> mouth </ref> رود یونگ<ref>Yong River</ref>، با ۱,۱۳۱,۵۰۰‌ نفر جمعیت (۱۹۹۴). صنایع آن عبارت‌اند از ماهیگیری، کشتی‌سازی، پالایش نفت، تولید مواد پتروشیمی، تجهیزات فنّاوری پیشرفته، و صنایع دستی سنتی. در دوران سلسلۀ تانگ<ref> Tang </ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) مرکز تجارت خارجی، و در ۱۸۱۲ از نخستین بندرهای پیمانی<ref>treaty ports </ref> چین بود. نینگ‌بو که صنایع دستی آن مانند ابریشم، وسایل چوبی لاک و الکلی شده، و لوازم خانگی شهرت دارد، نقطۀ توزیع کالا برای شانگهای محسوب می‌شود و به بندر مهم صیادی تبدیل شده است. صنایع جدید آن شامل پالایش نفت، علوم مهندسی، و تولید پارچه، مواد پتروشیمی، و موتورهای گازوئیلی است. بازرگانان پرتغالی از ۱۵۲۲ تا ۱۵۴۵ در این شهر سکونت گزیدند و آن را لیامپو<ref>Liampo </ref> نامیدند. در ۱۸۴۲، با امضای پیمان نانجینگ<ref>Treaty of Nanjing</ref>، به روی تجارت خارجی باز شد، اما با توسعۀ شانگهای از اهمیت آن کاسته شد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹، نینگشین نامیده می‌شد.
+</ref>، در شرق [[چین]]، به فاصلۀ ۲۵کیلومتری مصب<ref> mouth </ref> رود یونگ<ref>Yong River</ref>، با ۱,۱۳۱,۵۰۰‌ نفر جمعیت (۱۹۹۴). صنایع آن عبارت‌اند از ماهیگیری، کشتی‌سازی، پالایش [[نفت]]، تولید مواد پتروشیمی، تجهیزات فنّاوری پیشرفته، و [[صنایع دستی]] سنتی. در دوران [[تانگ، سلسله|سلسلۀ تانگ]]<ref> Tang </ref> (۶۱۸ـ۹۰۷م) مرکز تجارت خارجی، و در ۱۸۱۲ از نخستین بندرهای پیمانی<ref>treaty ports </ref> چین بود. نینگ‌بو که صنایع دستی آن مانند [[ابریشم]]، وسایل چوبی لاک و الکلی شده، و لوازم خانگی شهرت دارد، نقطۀ توزیع کالا برای [[شانگهای]] محسوب می‌شود و به بندر مهم صیادی تبدیل شده است. صنایع جدید آن شامل پالایش نفت، علوم مهندسی، و تولید پارچه، مواد پتروشیمی، و موتورهای گازوئیلی است. بازرگانان پرتغالی از ۱۵۲۲ تا ۱۵۴۵ در این شهر سکونت گزیدند و آن را لیامپو<ref>Liampo </ref> نامیدند. در ۱۸۴۲، با امضای [[پیمان نانجینگ]]<ref>Treaty of Nanjing</ref>، به روی تجارت خارجی باز شد، اما با توسعۀ شانگهای از اهمیت آن کاسته شد. از ۱۹۱۱ تا ۱۹۴۹، نینگشین نامیده می‌شد.
 &nbsp;