هنگ کنگ: تفاوت میان نسخه‌ها

منطقۀ اداری ویژه در جنوب شرقی [[چین]] مرکب از جزیرۀ هنگ‌کنگ، شبه‌جزیرۀ [[کاولون]]<ref>Kowloon</ref>&nbsp;و سرزمین‌های نو، و جزایر کوچک فراوانی ازجمله لانتائو<ref>Lantau </ref>&nbsp;که بزرگ‌ترین آن‌هاست. وسعت آن ۱۰۷۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۶,۹۴۰,۴۳۲ نفر است (۲۰۰۶)‌ که ۵۷ درصد آنان چینی هنک‌کنگی، و بیشترشان از اعقاب پناهندگان چینی به این جزیره‌اند. ساختمان‌های اصلی آن در ویکتوریا<ref>Victoria </ref>&nbsp;(هنگ‌کنگ‌ سیتی) قرار دارد و کاولون و تسوئن وان<ref>Tsuen Wan</ref>&nbsp;(در سرزمین‌های نو) از دیگر شهرها و شهرک‌های آن است. هنگ‌کنگ پیشتر مستعمرۀ [[انگلستان]] بود، و در ژوئیۀ ۱۹۹۷ کنترل آن به چین سپرده شد. هنگ‌کنگ، به‌عنوان جزیره یا برون‌بومی از استان [[گوانگ دونگ|گوانگ‌دونگ]]<ref>Guangdong </ref>&nbsp;چین، دارای یکی از عالی‌ترین بندرگاه‌های طبیعی جهان است. جزیرۀ هنگ‌کنگ از طریق راه‌آهن زیردریایی و لنج‌های مسافربر با کاولون مرتبط است. صادرات اصلی آن عبارت‌اند از [[منسوجات]]، پوشاک، کالاهای الکترونیک، ساعت‌های مچی و رومیزی، دوربین، و محصولات پلاستیکی. صنعت [[گردشگری]] آن نیز حایز اهمیت است. بخش بزرگی از صادرات و واردات مناطق جنوبی چین در هنگ‌کنگ تخلیه و بارگیری می‌شود. زبان آن انگلیسی و چینی، و مذاهب رایج در آن [[کنفوسیوس، آیین|آیین کنفوسیوس]]، آیین بودا، و آیین دائو است و اقلیت‌هایی از مسلمانان و مسیحیان نیز در آن حضور دارند. هنگ‌کنگ یک منطقۀ ویژۀ اداری<ref>Special Administrative Region</ref>&nbsp;در دل چین است که عالی‌ترین مقام اجرایی آن از ۱۹۹۷ برعهدۀ تونگ‌ چی - هوئا<ref>Tung Chee-hwa</ref>&nbsp;بوده است. هنگ‌کنگ تا ۱۹۹۷ در اجارۀ انگلستان بود و در این سال، به‌موجب موافقتنامۀ «یک کشور، دو نظام»، حاکمیت کامل آن به چین سپرده شد، و در مقابل چین تضمین داد که آزادی اجتماعی و اقتصادی هنگ‌کنگ و سبک زندگی سرمایه‌داری آن را دست‌کم برای پنج سال حفظ کند. هنگ‌کنگ قوانین، پول رسمی، بودجه، و نظام مالیاتی خاص خود را دارد؛ موقعیتش را به‌عنوان بندری آزاد حفظ کرده است، و اجازه دارد که جداگانه دربارۀ قراردادهای تجاری بین‌المللی مذاکره کند.