ابن جنید اسکافی، محمد ( ـ۳۸۱/۳۷۷ق): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=محمد بن جنید اسکافی|نام=|نام دیگر=|نام اصلی=ابوعلی محمد بن احمد کاتب اسکافی|نام مستعار=ابن جنید اسکافی|لقب=|زادروز=|تاریخ مرگ=۳۸۱/۳۷۷ق|دوره زندگی=|ملیت=|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=|شغل و تخصص اصلی=فقیه و متکلم|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس؛ تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة؛ المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=دین اسلام|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}

<p>(محمد بن احمد بن جنید کاتب اسکافی معروف به ابن جُنَید اسکافی) فقیه و متکلم امامی. در اسکاف، منطقه‌ای بین [[بغداد]] و [[واسط]]، متولد شد. نزد حُمید بن زیاد درس خواند. او و [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل عمانی]] که [[ابن فهد حلی، احمد (حله ۷۵۷ـ کربلا ۸۴۱ق)|ابن فهد حلی]] آنان را «قدیمین» نامیده بود، از پایه‌گذاران [[فقه]] مستقل از حدیث در [[امامیه]] به‌شمار می‌روند. در فقه او استدلال عقلی در چارچوب احادیث نقشی مهم دارد. اقوال امامان را یک رأی می‌دانست و قیاس را همراه با کشف علت حکم معتبر می‌شمرد؛ از این‌رو، با آن که به خلاف [[ابن ابی عقیل، حسن بن علی (قرن ۴ق)|ابن ابی عقیل]]، به حجیت خبر واحد عقیده داشت، اما در امامیه بدان توجه نشد. دو تن از شاگردانش به نام‌های [[شیخ مفید، محمد بن محمد (عکبری ۳۳۶ـ بغداد ۴۱۳ق)|شیخ مفید]] و علی ابن بابویه قمی، به شدت با او مخالف بودند. پس از [[حلی، ابن ادریس|ابن ادریس]] آرای او بسیار اهمیت یافت و در آثار فقیهان امامیه آمده است، حتی [[شهید ثانی، زین الدین (جبع ۹۱۱ـ قسطنطنیه ۹۶۶ق)|شهید ثانی]] او را کم‌نظیر می‌دانست. بیش از ۴۰ اثر تألیف کرد.'' کشف‌التمویه و الالتباس علی اغمارالشیعة من امرالقیاس''؛ ''تهذیب‌الشیعه‌لِاحکام الشریعة''؛'' المختصر الاحمدی للفقه‌المحمدی'' از آثار او بوده است. کتاب‌های او اکنون در دست نیست.</p>