فخرالدوله دیلمی، ابوالحسن علی (۳۴۱ـ۳۸۷ق): تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
(جایگزینی متن - '\\3' به '<!--3')
 
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:


فخرالدّولۀ دیلَمی، ابوالْحَسن علی (۳۴۱ـ۳۸۷ق)<br>
فخرالدّولۀ دیلَمی، ابوالْحَسن علی (۳۴۱ـ۳۸۷ق)<br>
از امیران آل بُویه (حک: ۳۶۶ـ۳۸۷ق) در ری و بَهْروان. به امید استقلال از عَضُدالدوله به عِزُّالدّوله در بغداد پیوست و با پیروزی عَضُدالدوله (۳۶۹ق)، همراه قابوس، پادشاه زیاری، به خراسان گریخت و تلاشش برای بازگشت ناکام ماند. بعد از مرگ عَضُدالدوله و مُؤیّدالدوله صاحب بن عَبّاد، وزیر نامدار آل بویه، با جمع‌آوری سپاهیانی وی را به ری دعوت کرد و او را به امارت نشاند. فَخْرُالدّوله پس از تسلط بر سراسر متصرفات آل بویه در ایران متوجه عراق شد که نتیجه‌ای برای او نداشت. لشکرکشی وی در ۳۷۴ق به خراسان و مقابله با سَبُکْتَکین غَزْنوی برای دولت آل بُویه نتیجه‌ای به بار نیاورد.
از امیران [[آل بویه|آل بُویه]] (حک: ۳۶۶ـ۳۸۷ق) در [[ری، شهر باستانی|ری]] و بَهْروان. به امید استقلال از [[عضدالدوله دیلمی|عَضُدالدوله]] به [[عزالدوله دیلمی، ابومنصور بختیار ( ـ۳۶۷ق)|عِزُّالدّوله]] در [[بغداد]] پیوست و با پیروزی عَضُدالدوله (۳۶۹ق)، همراه قابوس، پادشاه زیاری، به [[خراسان]] گریخت و تلاشش برای بازگشت ناکام ماند. بعد از مرگ عَضُدالدوله و مُؤیّدالدوله صاحب بن عَبّاد، وزیر نامدار آل بویه، با جمع‌آوری سپاهیانی وی را به ری دعوت کرد و او را به امارت نشاند. فَخْرُالدّوله پس از تسلط بر سراسر متصرفات آل بویه در ایران متوجه [[عراق]] شد که نتیجه‌ای برای او نداشت. لشکرکشی وی در ۳۷۴ق به خراسان و مقابله با [[سبکتکین غزنوی|سَبُکْتَکین غَزْنوی]] برای دولت آل بُویه نتیجه‌ای به بار نیاورد.
<br><!--33037400-->
<br><!--33037400-->
[[رده:تاریخ ایران]]
[[رده:تاریخ ایران]]
[[رده:ایران از حکومت غزنویان تا حمله مغول]]
[[رده:ایران از حکومت غزنویان تا حمله مغول]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۳

فخرالدّولۀ دیلَمی، ابوالْحَسن علی (۳۴۱ـ۳۸۷ق)
از امیران آل بُویه (حک: ۳۶۶ـ۳۸۷ق) در ری و بَهْروان. به امید استقلال از عَضُدالدوله به عِزُّالدّوله در بغداد پیوست و با پیروزی عَضُدالدوله (۳۶۹ق)، همراه قابوس، پادشاه زیاری، به خراسان گریخت و تلاشش برای بازگشت ناکام ماند. بعد از مرگ عَضُدالدوله و مُؤیّدالدوله صاحب بن عَبّاد، وزیر نامدار آل بویه، با جمع‌آوری سپاهیانی وی را به ری دعوت کرد و او را به امارت نشاند. فَخْرُالدّوله پس از تسلط بر سراسر متصرفات آل بویه در ایران متوجه عراق شد که نتیجه‌ای برای او نداشت. لشکرکشی وی در ۳۷۴ق به خراسان و مقابله با سَبُکْتَکین غَزْنوی برای دولت آل بُویه نتیجه‌ای به بار نیاورد.