رشتی، سید کاظم (رشت ۱۲۱۲ـ کربلا ۱۲۵۹ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>عالم معروف [[شیخیه]]، شاگرد و جانشین [[احسایی، شیخ احمد (احسا ۱۱۶۶ـ مدینه ۱۲۴۱ق)|شیخ احمد احسایی]]. نیاکانش از سادات حسینی مدینه بودند که به‌سبب شیوع طاعون از مدینه به رشت کوچیدند. پس از تکمیل سطوح عالی راهی قزوین شد. سپس به عتبات مقدسۀ عراق هجرت نمود و کربلا را مسکن دایمی خود قرار داد. در این هنگام برای نخستین‌بار با شیخ احمد احسایی برخورد کرد و سخت تحت تأثیر افکار وی قرار گرفت و به حوزۀ او پیوست. پس از آمدن احسایی به ایران، کرسی تدریس و رهبری شیخیه و تفسیر اقوال و گفتار احسایی، در کربلا و دیگر شهرهای عراق، با او بود. سید کاظم تا پایان زندگی در کربلا به تدریس و ترویج مکتب شیخیه پرداخت. پس از او حاج محمدکریم‌خان، که شاگرد وی بود، رهبر شیخیه (شاخۀ حاج کریم خانی) یا طریقۀ رُکنیه شد. [[باب ، سید علی محمد (شیراز ۱۲۳۵ـ تبریز ۱۲۶۶ق)|علی محمد باب]] نیز شاگرد سید کاظم رشتی بود. فرزندانش سید احمد و سید حسن رشتی بر طریقه پدر اعتقاد راسخ داشتند. این خاندان و اتباع آن‌ها را به این جهت کشفی می‌خوانند که سید کاظم کاشف اسرار کلمات و عبارات و سخنان شیخ احمد احسایی بود. او بیش از ۱۵۰ کتاب و رساله به عربی و فارسی تألیف کرده که اکثر آن‌ها به عربی است و مطالب بیشتر آن‌ها مبهم و نامفهوم است. از آثارش: ''شرحُ‌القَصیده'' در شرح ''قصیدۀ لامیۀ'' پاشا عبدالباقی اَفَندی عُمَری موصلی (تهران، ۱۲۷۰ق)؛ ''اثبات وجودِ‌الجن''؛'' اسرارُالعبادات''؛ ''مَقاماتُ‌العارفین''؛'' دلیلُ‌الْمُتَحَیِّرین''؛ ''شرح دعاء‌السِمات''.</p>