قانون محرومیت از حقوق مدنی: تفاوت میان نسخه‌ها

مکانیسم قانون‌گذاری که به پارلمان [[انگلستان]] اجازه می‌داد تا فردی را بدون رسیدگی به اتهامش در دادگاه مجرم بشناسد و برای او مجازات تعیین کند. این مکانیسم از زمان جنگ گل‌ها<ref>Wars of the Roses</ref> تا 1798 بارها به کار گرفته شد. مجرم فردی فاسد و آلوده بود و از حق ارث بردن یا به ارث گذاشتن اموالش برای ورثه محروم می‌شد. در دوران [[انقلاب امریکا]]<ref>American Revolution</ref>، مجامع قانون‌گذاری مستعمره‌نشین‌ها نیز برای مقابله با سلطنت‌طلبانی که همچنان از پادشاه انگلستان حمایت می‌کردند از این حربه استفاده کردند. تصویب چنین قوانینی بعدها براساس قانون اساسی امریکا با صراحت ممنوع شد. از لوایح محرومیت از حقوق مدنی در دوران سلطنت [[هنری (انگلیس ۸) هشتم (۱۴۹۱م ـ۱۵۴۷)|هنری هشتم]]<ref>Henry VIII</ref> استفاده می‌شد و بعدها این قانون در دوران پادشاهی [[جیمز اول (۱۵۶۶ـ۱۶۲۵)|جیمز اول]]<ref>James I</ref> و [[چارلز اول]]<ref>Chares I</ref> نیز احیا شد. معروف‌ترین قانون محرومیت از حقوق مدنی در دوران چارلز اول در 1641 علیه ارل استرفورد<ref>Earl of Strafford</ref>‌ به کار گرفته شد. آخرین قانون محرومیت از حقوق مدنی علیه لرد ادوارد فیتزجرالد<ref>Lord Edward Fitzgerald</ref> (1763ـ1798)، به علت رهبری او در شورش ایرلند، تصویب شد. استفاده از این مکانیسم قانونی با انتقاد عمومی روبه رو شد، زیرا فردی که به دیگری اتهام وارد می‌کرد نیازی به اثبات ادعای خود در دادگاه نداشت. در بیشتر موارد، از این قانون برای مقابله با انواع جدیدی از اتهام خیانت استفاده می‌شد؛ خیانتی که برای زمامداران مخاطره‌آمیز تلقی می‌شد.