پرش به محتوا

کاروانسرای شیخ علی خان: تفاوت میان نسخه‌ها

بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱۸: خط ۱۸:
}}[[پرونده:2042166875.jpg|جایگزین=نمایی از کاروانسرا|بندانگشتی|نمایی از کاروانسرای شیخ علی خان]]کاروانسرای شیخ علی خان (Sheikh-Ali-Khan Caravanserai)
}}[[پرونده:2042166875.jpg|جایگزین=نمایی از کاروانسرا|بندانگشتی|نمایی از کاروانسرای شیخ علی خان]]کاروانسرای شیخ علی خان (Sheikh-Ali-Khan Caravanserai)


(یا: کاروانسرای چاله‌سیاه) از آثار دورۀ [[صفویه]] در [[استان اصفهان]]، شهرستان شاهین‌شهر و میمه، روستای چاله‌سیاه (جهادآباد کنونی) و در تاریخ {{جلالی حروف|۲۵|۱۲|۱۳۶۴|پیوند=نه}} اسفند ۱۳۶۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. با توجه به کتیبه‌های سردر کاروانسرا، این بنا را شیخ علی خان زنگنه، وزیر [[سلیمان صفوی اول|شاه سلیمان اول صفوی]]، احداث کرده و ساخت بنا در سال ۱۰۹۸ق به پایان رسیده است. در منابع میراث‌فرهنگی و پژوهش‌های معماری از استاد طاهر فرزند استاد رضا اصفهانی به عنوان معمار بنا نام برده شده است. از آنجا که بنای کاروانسرا که در فاصلۀ 40کیلومتری پایتخت صفویه قرار داشته با امکانات زیادی چون حیاط ویژۀ بانوان، نانوایی، اَشپزخانه، تالارهای شاه‌نشین، اصطبل‌ها و حجره‌های نگهبانی تجهیز شده، از اواخر دورۀ صفویه تا زمان [[قاجاریه، سلسله|قاجار]]، جز در سفرهای زیارتی و سیاحتی عموم مردم، برای اقامت و اسکان مقامات حکومتی و نظامی و همچنین هیأت‌های سیاسی کشورهای دیگر هم مورد استفاده قرار می‌گرفته است.   
(یا: کاروانسرای چاله‌سیاه) از آثار دورۀ [[صفویه]] در [[استان اصفهان]]، شهرستان شاهین‌شهر و میمه، روستای چاله‌سیاه (جهادآباد کنونی) و در تاریخ 25 اسفند 1364ش اسفند ۱۳۶۴ش با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. با توجه به کتیبه‌های سردر کاروانسرا، این بنا را شیخ علی خان زنگنه، وزیر [[سلیمان صفوی اول|شاه سلیمان اول صفوی]]، احداث کرده و ساخت بنا در سال ۱۰۹۸ق به پایان رسیده است. در منابع میراث‌فرهنگی و پژوهش‌های معماری از استاد طاهر فرزند استاد رضا اصفهانی به عنوان معمار بنا نام برده شده است. از آنجا که بنای کاروانسرا که در فاصلۀ 40کیلومتری پایتخت صفویه قرار داشته با امکانات زیادی چون حیاط ویژۀ بانوان، نانوایی، اَشپزخانه، تالارهای شاه‌نشین، اصطبل‌ها و حجره‌های نگهبانی تجهیز شده، از اواخر دورۀ صفویه تا زمان [[قاجاریه، سلسله|قاجار]]، جز در سفرهای زیارتی و سیاحتی عموم مردم، برای اقامت و اسکان مقامات حکومتی و نظامی و همچنین هیأت‌های سیاسی کشورهای دیگر هم مورد استفاده قرار می‌گرفته است.   




۴۹٬۲۳۳

ویرایش