مجابی، جواد: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۷: | خط ۲۷: | ||
|پست تخصصی = | |پست تخصصی = | ||
|باشگاه = | |باشگاه = | ||
}} | }}مُجابی، جواد (قزوین 22 مهر 1318 - تهران 14 شهریور 1405ش)<br> | ||
مُجابی، جواد (قزوین 22 مهر 1318 - تهران 14 شهریور 1405ش)<br> | [[پرونده:38138600 - 3.jpg|بندانگشتی|جواد مجابی]] | ||
(نام مستعار: زوبین) پژوهشگر ادبیات معاصر، روزنامهنگار، داستاننویس، شاعر، طنزنویس، منتقد نقاشی ایرانی. از [[دانشگاه تهران]] دکترای اقتصاد گرفته اما از دورۀ دانشجویی به نوشتن و روزنامهنگاری پرداخت. از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ش دبیر بخش فرهنگی روزنامۀ'' [[اطلاعات]]'' بود. حاصل کار مطبوعاتی وی، مقالات بسیاری است که در میان آنها نقدهای نقاشیاش مهمتر است. چند مجموعۀ شعر دارد و کتابهایی در زمینۀ طنز با نام مستعار زوبین نوشته است. داستانهایش در آغاز ملهم از گزارش روزنامهای و طنز بود، اما بهتدریج مایهای تاریخیـتمثیلی یافت. اصلیترین دغدغۀ مجابی در داستانهایش بحران هویت در نظامی اقتدارگراست. نوشتههای او بیش از 70 اثر چاپ شده است که عمدتاً شامل 8 مجموعه شعر، 4 مجموعه داستان کوتاه، 9 رمان، چندین نمایشنامه و فیلمنامه و داستان کودکان و آثار طنز و طرحهای هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران (ازجمله شناختنامههایی دربارۀ [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] (۱۳۷۷ش) و [[ساعدی، غلامحسین|غلامحسین ساعدی]] (۱۳۷۸ش)) میشود. دیگر کار عمدهٔ او در سالهای فعالیتش، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران (تاریخ تحلیلی، زندگی و آثار نقاشان و مجسمهسازان پنجاه سال اخیر ایران) بوده است. جواد مجابی در سال ۱۳۵۴ش برای روزنامهنگاری و فعالیت در این حوزه جایزۀ فروغ فرخزاد را دریافت کرد و پس از آن نیز در سال ۱۳۸۲ش جایزۀ بیژن جلالی برای نقد به او داده شد. وی در چندین دهۀ اخیر از نمایندگان شاخص جریان روشنفکری در ایران بود. | (نام مستعار: زوبین) پژوهشگر ادبیات معاصر، روزنامهنگار، داستاننویس، شاعر، طنزنویس، منتقد نقاشی ایرانی. از [[دانشگاه تهران]] دکترای اقتصاد گرفته اما از دورۀ دانشجویی به نوشتن و روزنامهنگاری پرداخت. از ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ش دبیر بخش فرهنگی روزنامۀ'' [[اطلاعات]]'' بود. حاصل کار مطبوعاتی وی، مقالات بسیاری است که در میان آنها نقدهای نقاشیاش مهمتر است. چند مجموعۀ شعر دارد و کتابهایی در زمینۀ طنز با نام مستعار زوبین نوشته است. داستانهایش در آغاز ملهم از گزارش روزنامهای و طنز بود، اما بهتدریج مایهای تاریخیـتمثیلی یافت. اصلیترین دغدغۀ مجابی در داستانهایش بحران هویت در نظامی اقتدارگراست. نوشتههای او بیش از 70 اثر چاپ شده است که عمدتاً شامل 8 مجموعه شعر، 4 مجموعه داستان کوتاه، 9 رمان، چندین نمایشنامه و فیلمنامه و داستان کودکان و آثار طنز و طرحهای هجایی و چند مجموعه مقالات و چند شناخت نامهٔ ادبی دربارهٔ نویسندگان و شاعران ایران (ازجمله شناختنامههایی دربارۀ [[شاملو، احمد (تهران ۱۳۰۴ـ۱۳۷۹ش)|احمد شاملو]] (۱۳۷۷ش) و [[ساعدی، غلامحسین|غلامحسین ساعدی]] (۱۳۷۸ش)) میشود. دیگر کار عمدهٔ او در سالهای فعالیتش، تحقیق دربارهٔ نوپردازان هنرهای تجسمی ایران (تاریخ تحلیلی، زندگی و آثار نقاشان و مجسمهسازان پنجاه سال اخیر ایران) بوده است. جواد مجابی در سال ۱۳۵۴ش برای روزنامهنگاری و فعالیت در این حوزه جایزۀ فروغ فرخزاد را دریافت کرد و پس از آن نیز در سال ۱۳۸۲ش جایزۀ بیژن جلالی برای نقد به او داده شد. وی در چندین دهۀ اخیر از نمایندگان شاخص جریان روشنفکری در ایران بود. | ||