کامو و چوگان: تفاوت میان نسخه‌ها

آثاری از قبیل حجاری‌ها و همچنین ابزارآلاتی از جنس سنگ، یا نشانه‌هایی حاکی از پالایش مواد، و همچنین کشف لوله‌های سفالین که به منظور انتقال آب به بخش‌های مختلف مورد استفاده قرار می‌گرفته است، یا وجود استخرهایی که برای ذخیره و مهار آب ایجاد شده بوده‌اند، همچنین شهرت قالی‌های آن حکایت از حضور جوامع انسانی از هزاره‌های پیش از میلاد در این منطقه و آبادانی روستاهای آن در دوره‌های اسلامی دارد. در 1323ش‌ آبادی‌ جوشقان‌، با ضبط‌ جوشقان‌ قالی‌، در دهستان‌ جوشقان‌ (مشتمل‌ بر 23 آبادی‌ که‌ آبادی‌ کامو نیز جزو آن‌ بود) از توابع‌ شهرستان‌ کاشان‌ و جزو استان‌ دوم‌ (مازندران‌) بود. پس‌ از آن‌، دهستان‌ جوشقان‌ با دوازده‌ آبادی‌، به‌ مرکزیت‌ آبادی‌ جوشقان‌، جزو بخش‌ میمه شهرستان‌ کاشان‌ شد. در 1340ش‌، شهرستان‌ کاشان‌ (به‌ همراه‌ جوشقان‌) تابع‌ استان‌ مرکزی‌ گردید. در شهریور 1366ش، جوشقان‌ با نام‌ جوشقان‌ قالی‌ دهستانی‌ شد به‌ مرکزیت‌ آبادی‌ جوشقان‌ قالی‌ در بخش‌ قمصر شهرستان‌ کاشان‌. در تیر 1379ش، آبادی‌ جوشقان‌ و آبادی‌ کامو ضمن ترکیب با هم به‌ شهر جوشقان‌ و کامو تبدیل‌ و شهرداری آن در سال بعد تأسیس شد؛ و نهایتاً در انتهای سال 1391ش با اصلاح مصوبۀ پیشین، روستاهای کامو و چوگان با هم شهری به همین نام را تشکیل دادند و شهرک وحدت نیز با شهر جوشقان قالی ادغام شد. شهرداری کامو و چوگان در سال 1392ش دایر گردید. در ارتفاعات کامو و چوگان غارهای سنگی با آثار بشری از هزاران سال پیش وجود دارد. نقوش دیواره‌های سنگی این غارها و فضاهای تاقچه‌مانند آنها نشان‌دهندۀ این است که در دورۀ غارنشینی مورد استفادۀ انسان‌ها بوده‌اند. در وجه تسمیۀ این شهر چنین آمده: «كامو» تركيبی از دو كلمه «كام» و «او» در زبان محلی به معنای دهانه یا سرچشمۀ آب، و «چوگان» برگرفته از اسم ورزش چوگان و نشانۀ رونق این ورزش باستانی در گذشته و به‌ خصوص عهد صفوی، در منطقۀ مسطح جنوب شرقی شهر است. برج میرزا آقا خان این شهر تنها نمونۀ قابل سکونت در ایران است.