سین، شهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان برخوار، و مرکز دهستان سین. براساس مصوبۀ مورخ 1 آبان 1390ش وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی هیأت دولت روستای سین مرکز دهستان سین به شهر تبدیل و شهرداری آن سال بعد دایر شد. با ۹۸۵هکتار وسعت و ارتفاع حدود ۱,580متر از سطح دریا، در منطقۀ اقلیمی معتدل مایل به گرم و خشک و در دشتی در ۳۱۰کیلومتری جنوب تهران، 15کیلومتری شمال شهر اصفهان، و 5کیلومتری شمال غرب دولتآباد واقع شده است. در شرق با شاپورآباد، در جنوب با شهرهای دولتآباد و دستگرد و خورزوق و گز برخوار، و در غرب با شاهینشهر و گرگاب همسایه است. این شهر از جنوب و از طریق جادۀ اختصاصی به شهرهای گز، دولتآباد، خورزوق و دستگرد دسترسی دارد. ورودی شمالی شهر، سین را به جادۀ اصفهان - تهران متصل میکند. شهر سین را میتوان شامل پنج محلۀ زره، دروازه، رباط، مزرعه خسروآباد و محله باغ نو دانست که هرکدام از این محلات مراکزی را در درون خود دارند که عمدتاً شامل تنها چند واحد تجاری کوچک هستند. | شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان برخوار، و مرکز دهستان سین. براساس مصوبۀ مورخ 1 آبان 1390ش وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی هیأت دولت روستای سین مرکز دهستان سین به شهر تبدیل و شهرداری آن سال بعد دایر شد. با ۹۸۵هکتار وسعت و ارتفاع حدود ۱,580متر از سطح دریا، در منطقۀ اقلیمی معتدل مایل به گرم و خشک و در دشتی در ۳۱۰کیلومتری جنوب تهران، 15کیلومتری شمال شهر اصفهان، و 5کیلومتری شمال غرب دولتآباد واقع شده است. در شرق با شاپورآباد، در جنوب با شهرهای دولتآباد و دستگرد و خورزوق و گز برخوار، و در غرب با شاهینشهر و گرگاب همسایه است. این شهر از جنوب و از طریق جادۀ اختصاصی به شهرهای گز، دولتآباد، خورزوق و دستگرد دسترسی دارد. ورودی شمالی شهر، سین را به جادۀ اصفهان - تهران متصل میکند. شهر سین را میتوان شامل پنج محلۀ زره، دروازه، رباط، مزرعه خسروآباد و محله باغ نو دانست که هرکدام از این محلات مراکزی را در درون خود دارند که عمدتاً شامل تنها چند واحد تجاری کوچک هستند. | ||
در مورد وجه تسمیۀ شهر سین نظریۀ مستندی وجود ندارد. نام و نشان سین در منابع تاریخی سدههای میانی اسلامی و پس از آن قابل شناسایی است و در جادۀ کاروانروی ری به اصفهان، سین آخرین بارانداز (توقفگاه) بوده. در این شهر مسجدی با مناری مرتفع (حدود ۲۸متر) وجود دارد که این منار از میانه کج شده و در قدیم همانند منارههای محله جویباره اصفهان افزون بر اذانگویی، بر فراز آن آتش برمیافروختند تا کاروانیان راهشان را به سوی شهر اصفهان گم نکنند. در پایین این مناره، کتیبهای منقوش به تاریخ ۵۲۶ق (عصر سلجوقیان) قرار دارد. در منابع تاریخی آمده که یکی از جنگهای سلطان جلالالدین منکبرنی با سپاهیان مغول در پای همین منار تاریخی سین صورت گرفته است. بنای مسجد و منارۀ سین در سال 1315ش در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. | |||
نسخهٔ ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶، ساعت ۰۳:۵۷
سین، شهر Sin, city
شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان برخوار، و مرکز دهستان سین. براساس مصوبۀ مورخ 1 آبان 1390ش وزیران عضو کمیسیون سیاسی و دفاعی هیأت دولت روستای سین مرکز دهستان سین به شهر تبدیل و شهرداری آن سال بعد دایر شد. با ۹۸۵هکتار وسعت و ارتفاع حدود ۱,580متر از سطح دریا، در منطقۀ اقلیمی معتدل مایل به گرم و خشک و در دشتی در ۳۱۰کیلومتری جنوب تهران، 15کیلومتری شمال شهر اصفهان، و 5کیلومتری شمال غرب دولتآباد واقع شده است. در شرق با شاپورآباد، در جنوب با شهرهای دولتآباد و دستگرد و خورزوق و گز برخوار، و در غرب با شاهینشهر و گرگاب همسایه است. این شهر از جنوب و از طریق جادۀ اختصاصی به شهرهای گز، دولتآباد، خورزوق و دستگرد دسترسی دارد. ورودی شمالی شهر، سین را به جادۀ اصفهان - تهران متصل میکند. شهر سین را میتوان شامل پنج محلۀ زره، دروازه، رباط، مزرعه خسروآباد و محله باغ نو دانست که هرکدام از این محلات مراکزی را در درون خود دارند که عمدتاً شامل تنها چند واحد تجاری کوچک هستند.
در مورد وجه تسمیۀ شهر سین نظریۀ مستندی وجود ندارد. نام و نشان سین در منابع تاریخی سدههای میانی اسلامی و پس از آن قابل شناسایی است و در جادۀ کاروانروی ری به اصفهان، سین آخرین بارانداز (توقفگاه) بوده. در این شهر مسجدی با مناری مرتفع (حدود ۲۸متر) وجود دارد که این منار از میانه کج شده و در قدیم همانند منارههای محله جویباره اصفهان افزون بر اذانگویی، بر فراز آن آتش برمیافروختند تا کاروانیان راهشان را به سوی شهر اصفهان گم نکنند. در پایین این مناره، کتیبهای منقوش به تاریخ ۵۲۶ق (عصر سلجوقیان) قرار دارد. در منابع تاریخی آمده که یکی از جنگهای سلطان جلالالدین منکبرنی با سپاهیان مغول در پای همین منار تاریخی سین صورت گرفته است. بنای مسجد و منارۀ سین در سال 1315ش در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.