جیانگسو
جیانگْسو (Jiangsu)
| جیانگسو | |
|---|---|
| نام فارسی | جیانگسو |
| نام های دیگر | کیانگسو |
| نام لاتین | Jiangsu |
| کشور | چین |
| موقعیت | ساحل شرقی چین |
| مرکز | نانجینگ |
| شهرهای مهم | سوجو، ووکسی، لین یونگانگ (بندر) و جنجیانگ |
| جمعیت | 84,748,016 نفر (۲۰۲۰) |
| مساحت(کیلومتر مربع) | 102,600 |
| تولیدات و صنایع مهم | سرامیک سازی، ماشین آلات، پارچه بافی، مواد شیمیایی، داروسازی، الکترونیک، قطعات رایانه، زغال سنگ، سنگ آهن، مس، سیمان، و نمک؛ برنج، گندم زمستانی، چای، پنبه، سویا، تخم شلغم روغنی (منداب)، ماهی و ابریشم |
(یا: کیانگسو[۱]) استانی در ساحل شرقی چین، با 102,600 کیلومتر مربع مساحت، و 84,748,016 نفر جمعیت (۲۰۲۰). از لحاظ جمعیت متراکمترین استان چین است. مرکز آن نانجینگ[۲] است و شهرهای بزرگ آن عبارتاند از سوجو[۳]، ووکسی[۴]، لینیونگانگ[۵] (بندر)، و جنجیانگ[۶]. جیانگسو شهر مستقل[۷] شانگهای است. بلندترین نقطه آن در ارتفاع ۶۲۵ متری از سطح دریا قرار دارد. صنایع آن عبارتاند از سرامیکسازی، ماشینآلات، پارچهبافی، مواد شیمیایی، داروسازی، الکترونیک، قطعات رایانه، زغالسنگ، سنگ آهن، مس، سیمان، و نمک؛ برنج، گندم زمستانی، چای، پنبه، سویا، تخم شلغم روغنی (منداب)، ماهی، و ابریشم محصولات کشاورزی آن را تشکیل میدهند. نانجینگ در زمان سلسلۀ مینگ (۱۳۶۸ـ۱۶۴۴)، و جمهوری ملیگرایان[۸] (۱۹۲۸ـ۱۹۳۷ و ۱۹۴۵ـ۱۹۴۹) پایتخت چین بود. ژاپن در ۱۹۳۷ بهمنزلۀ گام مهم به سوی فتح چین، جیانگسو را اشغال کرد. جیانگسو عمدتاً دشتی آبرفتی[۹] است که رودهای منطقه آن را پدید آوردهاند. ساحل آن دایم بهسوی دریا پیشروی میکند، چون رودها گلولای بیشتری با خود میآورند. فقط بخشهای شمال غربی و جنوب غربی استان تپهماهور[۱۰]یاند. جنوب شرقی استان را دلتای وسیع رود چانگجیانگ دربرگرفته است. سایر آبراههای مهم جیانگسو عبارتاند از رود هوای هه[۱۱] و کانال بزرگ[۱۲] که از شمال به جنوب استان مزبور امتداد دارند. بهسبب دمای بالا و غیرعادی نانجینگ در تابستان، حدود ۳۰ درجۀ سانتیگراد در ژوییه، این شهر به یکی از «کورههای چین[۱۳]» شهرت یافته است.