مسجد شفیعیه
مسجد شفیعیه
(در منابع تاریخی با کاربری توأمِ مسجد و مدرسه شفیعیه شناخته می‌شود) از بناهای مذهبی و عام‌المنفعه متعلق به سده 11ق در بافت تاریخی اصفهان است. این مجموعه در محله کهن باب‌الدشت (دردشت امروزی)، در امتداد خیابان ابن‌سینا و کوچه پاگلدسته جای گرفته و در تاریخ ۱۱ مرداد ۱۳۷۶ش با شماره ۱۹۰۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
براساس متن کتیبه کاشی‌کاری سردر بنا، مراحل ساخت این اثر در سال ۱۰۶۷ق و در دوره سلطنت شاه عباس دوم صفوی به پایان رسیده است. بانی این مجموعه، محمدشفیع اصفهانی، فرزند جمال‌الدین محمد خوزانی، از دیوان‌سالاران و رجال سرشناس روزگار خود بود که این بنا را با کارکرد هم‌زمان عبادتگاه و کانون آموزش علوم دینی پایه نهاد. ترکیب بخش‌های اقامه نماز و فضاهای آموزشی پیرامون یک صحن مرکزی چهارایوانی، این امکان را فراهم می‌کرد که طلاب و اهالی محله افزون بر حضور در آیین‌های عبادی، به فراگیری دانش بپردازند. کتیبه‌های تاریخی بنا با خط ثلث چشم‌نواز، اطلاعات دقیقی از نام حاکم وقت و مشخصات واقف در اختیار پژوهشگران قرار داده‌اند و امروزه این ساختمان همچنان به عنوان سندی ارزشمند از نظام معماری و وقفی دوره صفوی در مرکز اصفهان به شمار می‌آید.