اشتاین بک، جان ارنست (۱۹۰۲ـ ۱۹۶۸): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> (۱۹۳۶م)، ''موش‌ها و آدم‌ها''<ref>''Of Mice and Men'' </ref> (۱۹۳۷م) و ''خوشه‌های خشم''<ref>''The Grapes of Wrath'' </ref> (۱۹۳۹م؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر<ref>Pulitzer Prize </ref>؛ به فیلم درآمده در ۱۹۴۰م) زندگی کشاورزی زادگاهش، [[کالیفرنیا]]<ref>California </ref>، و تقلای کارگران مزرعه‌ای را به تصویر می‌کشد که از بیابان [[اوکلاهما]]<ref>Oklahoma </ref> به آن‌جا مهاجرت کرده‌اند. در ۱۹۶۲ برندۀ [[نوبل، جایزه|جایزۀ ادبی نوبل]] شد. اشتاین‌بک در [[سالیناس|سالیناسِ]]<ref>Salinas </ref> کالیفرنیا متولد شد و برای آن‌که بتواند به نویسندگی ادامه دهد به کارگری پرداخت و از تجربیات دست‌اولش در کتاب‌هایش بهره جست. اول‌بار با ''تورتیلا فلت''<ref>''Tortilla Flat'' </ref> (۱۹۳۵م) به شهرت رسید که روایت طنزآمیزی است از زندگی کشاورزان مونتری<ref>Monterey </ref>. نخستین آثار طبیعت‌گرایانه‌اش بیش از بقیه با استقبال منتقدان روبرو شدند. از آثار بعدی اوست: ''راستۀ کنسروسازها''<ref>''Cannery Row'' </ref> (۱۹۴۴م)، ''اتوبوس سرگردان''<ref>''The Wayward Bus'' </ref> (۱۹۴۷م)، ''شرق بهشت''<ref>''East of Eden'' </ref> (۱۹۵۲م)، ''روزگاری جنگی بود''<ref>''Once There Was a War'' </ref> (۱۹۵۸م)، ''زمستان نارضایی ما''<ref>''The Winter of Our Discontent'' </ref> (۱۹۶۱م) و ''سفرهای من با چارلی''<ref>''Travels with Charley'' </ref> (۱۹۶۲م). فیلم‌نامه‌هایی هم نوشته است که مهم‌ترین آن‌ها برای فیلم ''زنده‌باد زاپاتا''<ref>''Viva Zapata''</ref> (۱۹۵۲) بوده است. مشهورترین داستان کوتاهش حکایت «مروارید''<ref>''The Pearl''</ref>''» است.