ابن شهرآشوب، محمد بن علی (۴۸۹ـ حلب ۵۸۸ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}<p>(ابوجعفر، محمد بن علی بن شهرآشوب بن ابونصر بن ابوالجیش ساروی مازندرانی ملقب به رشیدالّدین، عزالدّین و شیخ الطایفه؛ مشهور به اِبنِ شَهْرْآشوب) فقیه، محدث، مفسر، رجالی و ادیب امامی. از نسبت نیاکانش چنین برمی‌آید که اصل خاندان او از شهر [[ساری، شهر|ساری]] [[مازندران]] بوده است. نزد پدر و جدش تلمذ کرد. مدتی در [[بغداد]] ساکن بود. سپس برای همیشه در [[حلب، شهر (سوریه)|حلب]]، مقر حاکمان شیعۀ حمدانی، اقامت گزید. در وسعت دانش شهره بود و از همه‌جا برای تحصیل به نزد او می‌رفتند. شیعه و سنی او را می‌ستایند. ابن زُهرۀ حلبی و [[ابن ا دریس حلی، محمد (حله ۵۴۳ـ۵۹۸ق)|ابن ادریس حلّی]] شاگرد او بودند. از معروف‌ترین استادان و مشایخ او می‌توان از جارالله زمخشری، خطیب خوارزمی، [[غزالی، احمد ( ـ قزوین ۵۲۰ق)|احمد غزالی]]، ابوالحسن بیهقی، [[طبرسی، ابونصر (قرن ۶ق)|ابومنصور طبرسی]]، [[قطب راوندی، سعید بن عبدالله ( ـ قم ۵۷۳ق)|قطب راوندی]]، [[طبرسی، ابوعلی (مشهد ۴۶۹ـ سبزوار ۵۴۸)|ابوعلی طبرسی]]، [[ابوالفتوح رازی حسین بن علی|ابوالفتوح رازی]] و فتّال نیشابوری نام برد. در فقه پیرو مکتب [[شیخ طوسی، محمد (طوس ۳۸۵ـ نجف ۴۶۰ق)|شیخ طوسی]] بود. برخی او را در شیعه چون [[خطیب بغدادی، احمد بن علی (بغداد ۳۹۲ـ۴۶۳ق)|خطیب بغدادی]] در اهل سنت می‌دانند. از آثار اوست؛ ''متشابه‌القرآن و مختلفه''، در دو جلد (تهران، ۱۳۶۹ق)؛ ''مناقب آل ابی‌طالب'' (بمبئی، ۱۳۱۳ق)؛ ''معالم‌العلماء'' که نخستین‌بار به کوشش عباس اقبال چاپ شده است (۱۳۵۳ق)؛'' مثالب‌النواصب''.</p>