Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۹۱۲
ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
ریختر در سال 1949 برندهی جایزهی استالین شد که منجر به دریافت اجازهی برگزاری تورهای کنسرت گستردهای در روسیه، اروپای شرقی و [[چین]] برای او گردید. این کنسرتها شهرتی افسانهای را برای وی به ارمغان آورد. در 1958 به عنوان عضو هیات داوران اولین مسابقهی چایکوفسکی برگزیده شد و با دادن بالاترین امتیاز به پیانیست آمریکایی، ون کلایبرن<ref>Van Cliburn</ref>، او را به عنوان پیانیست کامل وصف کرد. چندسال بعد هنگامی که موسیقیشناسان و ناقدین امریکایی از نواختن امیل گیللس به وجد و حیرت آمده بودند گیللس گفت تعجب نکنید، صبر کنید تا نواختن ریختر را ببینید. [[آرتور روبینشتاین|آرتور روبنشتاین]] دربارهی ریختر گفته است: هنگامی که برای من نواخت ناگهان دیدم دارم مانند ابر بهار گریه میکنم. | ریختر در سال 1949 برندهی جایزهی استالین شد که منجر به دریافت اجازهی برگزاری تورهای کنسرت گستردهای در روسیه، اروپای شرقی و [[چین]] برای او گردید. این کنسرتها شهرتی افسانهای را برای وی به ارمغان آورد. در 1958 به عنوان عضو هیات داوران اولین مسابقهی چایکوفسکی برگزیده شد و با دادن بالاترین امتیاز به پیانیست آمریکایی، ون کلایبرن<ref>Van Cliburn</ref>، او را به عنوان پیانیست کامل وصف کرد. چندسال بعد هنگامی که موسیقیشناسان و ناقدین امریکایی از نواختن امیل گیللس به وجد و حیرت آمده بودند گیللس گفت تعجب نکنید، صبر کنید تا نواختن ریختر را ببینید. [[آرتور روبینشتاین|آرتور روبنشتاین]] دربارهی ریختر گفته است: هنگامی که برای من نواخت ناگهان دیدم دارم مانند ابر بهار گریه میکنم. | ||
ریختر پس از دریافت جوایز استالین و نشان لنین و سپس اعطای عنوان هنرمند خلق اتحاد جماهیر شوروی، کنسرتهایی را طی سالهای 1960 تا 1963 در [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]]، انگلیس و [[فرانسه]] برگزار کرد. در سال 1970 نخستین بار به [[ژاپن]] رفت و در آنجا آثاری از [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)|بتهوون]]، [[ | ریختر پس از دریافت جوایز استالین و نشان لنین و سپس اعطای عنوان هنرمند خلق اتحاد جماهیر شوروی، کنسرتهایی را طی سالهای 1960 تا 1963 در [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]]، انگلیس و [[فرانسه]] برگزار کرد. در سال 1970 نخستین بار به [[ژاپن]] رفت و در آنجا آثاری از [[بتهوون، لودویگ وان (۱۷۷۰ـ۱۸۲۷)|بتهوون]]، [[شومان، روبرت (۱۸۱۰ـ۱۸۵۶م)|شومان]]، [[موسورگسکی ، مودست (۱۸۳۹ـ۱۸۸۱)|موسورگسکی]]، [[پروکوفیف، سرگی (۱۸۹۱ـ۱۹۵۳م)|پروکوفیف]]، [[بارتوک، بلا (۱۸۸۱ـ۱۹۴۵)|بارتوک]] و [[راخمانینوف، سرگی (۱۸۷۳ـ۱۹۴۳)|راخمانینوف]] و همچنین آثاری از [[موتسارت، ولفگانگ آمادیوس (۱۷۵۶ـ۱۷۹۱)|موتسارت]] را با ارکسترهای ژاپن اجرا کرد. در سال 1981 نخستین دورهی «جشنوارهی بینالمللی موسیقی شبهای دسامبر» را در موزهی پوشکین برگزار کرد که پس از مرگ او، در سال 1997 به «شبهای دسامبر سویاتوسلاو ریشتر»<ref>December Nights of Sviatoslav Richter</ref> تغییر نام یافت. وی نهایتا در حالی که به دلیل افسردگی در بیمارستان مرکزی مسکو بستری بود بر اثر حملهی قلبی درگذشت. اگرچه از ریختر ضبطهای استودیویی چندی باقی مانده است، اما او اصولا از اجراهای استودیویی نفرت داشت و در مقابل بسیاری از اجراهای او روی صحنه بوده است. | ||
ویرایش