مارتینو، بهوسلاف یان (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹): تفاوت میان نسخه‌ها

{{جعبه زندگینامه|عنوان=بهوسلاف‌ یان‌ مارتینو|نام=Bohuslav Jan Martinu|نام دیگر=|نام اصلی=|نام مستعار=|لقب=|زادروز=۱۸۹۰م|تاریخ مرگ=۱۹۵۹م|دوره زندگی=|ملیت=چک|محل زندگی=|تحصیلات و محل تحصیل=۱۹۰۶ـ۱۹۱۳ در کنسرواتوار پراگ، ویولن|شغل و تخصص اصلی=آهنگ‌ساز|شغل و تخصص های دیگر=|سبک=|مکتب=|سمت=|جوایز و افتخارات=|آثار=اپراهای جولیِتّا (۱۹۳۷) و پاسیون یونانی (۱۹۵۹)، اپرا باله‌های بازدید از آشپزخانه، کُرال دسته‌گل، مس مزرعه برای تک‌خوان‌ها، کُر، و ارکستر؛ حماسۀ گیلگمش، اوراتوریو (۱۹۵۵). ارکستری شش سمفونی (۱۹۴۲ـ۱۹۵۳)؛ پوئم سمفونیک دیوارنگاره‌های پیِرو دِلاّ فرانچسکا (۱۹۵۵)؛ سینفونیِتّا جوکوزا|خویشاوندان سرشناس=|گروه مقاله=موسیقی|دوره=|فعالیت های مهم=|رشته=|پست تخصصی=|باشگاه=}}مارتینو، بهوسلاف‌ یان‌ (۱۸۹۰ـ۱۹۵۹)(Martinu, Bohuslav Jan)

آهنگ‌ساز چک. پس از آن‌که نازی‌ها [[چکسلوواکی]] را اشغال کردند، در ۱۹۳۹ به [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] رفت و در [[نیویورک]] ساکن شد. موسیقی او سلیس و روان، سرشار از احساس، و بسیار زنده و پرنشاط است. ازجمله آثار اوست: اپراهای ''جولیِتّا''<ref>''Julietta''</ref> (۱۹۳۷) و ''پاسیون یونانی''<ref>''The Greek Passion''  

</ref> (۱۹۵۹)، سمفونی‌ها، و موسیقی مجلسی. مارتینو در سال‌های ۱۹۰۶ـ۱۹۱۳ در کنسرواتوار پراگ<ref>Prague Conservatory </ref> به تحصیل [[ویولن]] مشغول بود و در همان حال در ارکستر فیلارمونیک پراگ<ref>Prague Philharmonic Orchestra </ref> نیز نوازندگی می‌کرد. در ۱۹۲۲ از یوزف سوک<ref>Joseph Suk </ref> در کنسرواتوار پراگ درس آهنگ‌سازی گرفت، و بعد از ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ زیرنظر [[روسل، آلبر (۱۸۶۹ـ۱۹۳۷)|آلبر روسل]]<ref>Albert Roussel </ref> در [[پاریس، شهر|پاریس]] به تحصیل آهنگ‌سازی پرداخت، و آثاری متأثر از جاز و نئوکلاسیک‌گرایی ساخت. طی دهۀ ۱۹۳۰ اپراهایی با موضوع‌هایی دربارۀ چِک پدیدآورد، و در ۱۹۴۱ پس از پناهندگی به [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] خود را بیشتر وقف موسیقی سازی کرد. تا ۱۹۴۶ در امریکا ماند و در آن سال استاد آهنگ‌سازی کنسرواتوار پراگ شد، در ۱۹۴۸ به امریکا بازگشت و به تدریس در [[پرینستون]]<ref>Princeton </ref> و مرکز موسیقی بِرکشِر<ref>Berkshire Music Center </ref> پرداخت. پس از به‌قدرت‌رسیدن کمونیست‌ها در ۱۹۴۸ تصمیم گرفت دیگر به چکسلوواکی برنگردد، و از ۱۹۵۷ در [[سوییس|سوئیس]] اقامت کرد. موسیقی او اغلب سبکی نئوکلاسیک دارد، و سرشار از ملودی‌های ترانه‌های محلی چک است، و بر ریتم و [[کنترپوآن]] تأکید می‌کند. ازجمله آثار اوست: اپرا باله‌های ''بازدید از آشپزخانه''<ref>''La revue de cuisine'' </ref>، کُرال ''دسته‌گل''<ref>''Bouquet of Flowers'' </ref>، ''مس مزرعه''<ref>''Field Mass'' </ref> برای تک‌خوان‌ها، کُر، و ارکستر؛ ''حماسۀ گیلگمش''<ref>''The Epic of Gilgamesh'' </ref>، اوراتوریو (۱۹۵۵). ارکستری شش سمفونی (۱۹۴۲ـ۱۹۵۳)؛ پوئم سمفونیک ''دیوارنگاره‌های پیِرو دِلاّ فرانچسکا''<ref>''Frescoes of Piero della Francesca''</ref> (۱۹۵۵)؛ ''سینفونیِتّا جوکوزا''<ref>''Sinfonietta giocosa''</ref>. موسیقی مجلسی دو کوینتت پیانو (۱۹۳۳، ۱۹۴۴)؛ سه سونات [[ویولنسل|ویولن‌سل]] و پیانو؛ ''ریتورنِلّوها''<ref>''Ritournelles''</ref>.