زیگفلد، فلورنتس (۱۸۶۷ـ۱۹۳۲): تفاوت میان نسخه‌ها

تهیه‌کنندۀ امریکایی نمایش، زادۀ [[شیکاگو]]. برای نمایش‌های موزیکال پرشکوه و شگفت‌انگیز خود معروف است. در نمایشگاه جهانی [[کلمبیا]] در شیکاگو<ref>Chicago World's Columbian Exposition</ref>&nbsp;در ۱۸۹۳ جاذبه‌های موسیقایی را تبلیغ می‌کرد و بعدها ادارۀ امور تعدادی از کمدین‌های مشهور، ازجمله فنی برایس<ref>Fanny Brice </ref>&nbsp;و [[فیلدز، دبلیو سی (۱۸۸۰ـ۱۹۴۶)|دبلیو سی فیلدز]]<ref>W C Fields</ref>، را برعهده گرفت و با مدیریت خود آن‌ها را به ستاره تبدیل کرد. زیگفلد با نمایش‌هایی که (با عنوان ''مسخرگی<ref>''follies'' </ref>'') در ۱۹۰۷ بر روی صحنۀ [[نیویورک]] آورد، روو<ref>revue </ref>هایی (جُنگ‌های نمایشی) را در صحنۀ موسیقی [[امریکا، ایالات متحده|امریکا]] مطرح کرد. این رووهای بسیار موفق که برای دختران زیبایش و صحنه‌پردازی‌های حیرت‌انگیز و گیج‌کنندۀ خود زبانزد بودند، به مسخرگی‌های زیگفلد<ref>Ziegfeld Follies</ref>&nbsp;معروف شدند. این رووها تا پایان عمر او هر سال اجرا می‌شدند و تا ۱۹۵۷ هم با چند وقفه ادامه پیدا کردند. زیگفلد به تهیۀ برنامه‌های موسیقایی سنتی هم پرداخت، ازجمله ''قایق نمایش<ref>''Show Boat'' </ref>''(۱۹۲۷) اثر جروم کرن<ref>Jerome Kern</ref>&nbsp;و اسکار هامرشتاین دوم<ref>Oscar Hammerstein II</ref>، و ''تلخ و شیرین<ref>''Bitter Sweet'' </ref>''&nbsp;(۱۹۲۹) اثر [[کاوارد، نویل (۱۸۹۹ـ۱۹۷۳)|نوئل کاوارد]]<ref>Nöel Coward</ref>.