سیزدهمین دوره‌ جشنواره‌ فیلم فجر: تفاوت میان نسخه‌ها

این دوره همراه با نمایش آثار قابل ملاحظه‌ای همانند ''پری'' ([[مهرجویی، داریوش|داریوش مهرجویی]])، ''[[روز واقعه]]'' ([[اسدی، شهرام (سلماس ۱۳۳۳ش)|شهرام اسدی]])، ''سلام سینما'' ([[مخملباف، محسن (تهران ۱۳۳۶)|محسن مخملباف]])، ''کیمیا'' ([[درویش، احمدرضا (تهران ۱۳۴۰ش)|احمدرضا درویش]]) و ''روسری آبی'' ([[بنی اعتماد، رخشان (تهران ۱۳۳۳ش)|رخشان بنی‌اعتماد]]) توانست برای خود کمی آبرو دست و پا کند. در این بین احمدرضا درویش با پرداخت خوب صحنه‌های جنگی فیلمش خود را به عنوان کارگردانی مسلط مطرح کرد. سیمرغ بلورین بهترین فیلم به ''روز واقعه'' رسید و داریوش مهرجویی برای فیلم ''پری'' جایزه‌ی بهترین کارگردانی را از آن خود کرد. بزرگداشت [[میزوگوچی، کنجی (۱۸۹۸ـ۱۹۵۶)|کنجی میزوگوچی]]، فیلم‌ساز بزرگ ژاپنی و [[آیزنشتاین، سرگی (۱۸۹۸ـ۱۹۴۸)|سرگی ایزنشتاین]]، فیلم‌ساز صاحب سبک سینمای شوروی در دهه‌ی 1920 میلادی، از بخش‌های جالب توجه بخش بین‌المللی جشنواره بود. حضور [[قادری، ایرج (تهران ۱۳۱۳ ـ۱۳۹۱ش)|ایرج قادری]]، کارگردان و بازیگر کهنه‌کار سینمای پیش از انقلاب، با فیلم ''می‌خواهم زنده بمانم''، پس از بیش از ده سال ممنوع‌الفعالیت بودن، از نکات جالب و بحث برانگیز جشنواره‌ی سیزدهم بود. ''می‌خواهم زنده بمانم'' به خاطر داستان بالقوه جذابش و پرداخت خوب صحنه‌هایش، سوای استقبال تماشاگران توانست تایید نسبی منتقدان و نویسندگان سینمایی را به همراه داشته باشد و راه را برای ادامه‌ی فعالیت قادری هموار کند. ''روز واقعه'' که از معدود تولیدات سینمای پس از انقلاب در ارتباط با قیام [[عاشورا]] است، در بخش‌هایی چون بهترین موسیقی متن، بهترین چهره‌پردازی و بهترین صحنه‌آرایی نیز موفق به کسب سیمرغ بلورین جشنواره شد.