ترکس و کایکوس، جزایر: تفاوت میان نسخه‌ها

تُرْکْس و کایْکوس، جزایر (Turks and Caicos)<br/> [[File:14124400.jpg|thumb|تُرْکْس و کايْکوس، جزاير]]مستعمرۀ پادشاهی [[انگلستان]] در هند غربی ([[وست ایندیز]])<ref>West Indies </ref>، واقع در مجمع‌الجزایر<ref>archipelago </ref> جنوب شرقی [[باهاما]]<ref>Bahamas </ref>. 948 کیلومتر مربع مساحت و 49,309 نفر جمعیت دارد (۲۰۲۳)، که ۹۰درصد آنان افریقایی‌اند. پایتخت آن کوبرن تاون<ref>Cockburn Town </ref>، نزدیک جزیرۀ گرند ترک، است. زبان رسمی مردم آن انگلیسی و کرئول فرانسوی<ref>French Creole </ref> و دین اصلی آنان [[مسیحیت]] است. این مجمع‌الجزایر از ۳۰ جزیره تشکیل شده، که شش جزیرۀ آن مسکونی است؛ بزرگ‌ترین جزیرۀ آن گراند کایکوس<ref>Grand Caicos </ref> نام دارد و غیرمسکونی است. دیگر جزایر آن عبارت‌اند از گراند ترک<ref>Grand Turk </ref> (۳,۷۶۱ نفر، ۱۹۹۰)، ساوت کایکوس<ref>South Caicos</ref> (۱,۲۲۰نفر)، میدل کایکوس<ref>Middle Caicos </ref> (۲۷۵ نفر)،‌ نورت کایکوس<ref>North Caicos </ref> (۱,۳۰۵ نفر)، پراویدنسیالس<ref>Providenciales</ref> (۵,۵۸۶ نفر)، و سالت‌کی<ref>Salt Cay</ref> (۲۱۳نفر). اسپانیایی‌ها در ۱۵۱۲ جزایر غیرمسکونی این منطقه را کشف کردند. این جزایر همچنان غیرمسکونی ماندند تا این‌که گروهی از مهاجران انگلیسیِ اهل [[برمودا]]، در ۱۶۷۸ کارخانه‌ای را برای تصفیۀ [[نمک]] در آن تأسیس کردند. در ۱۷۶۶ انگلیسی‌ها در برابر ادعای فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها مبنی بر مالکیت بر جزایر مزبور، سخت مقاومت و از مالکیت خود دفاع کردند. از ۱۸۷۳ تا ۱۹۶۲ این جزایر تحت‌الحمایۀ [[جامائیکا]] بودند و در ۱۹۶۲ به یکی از مستعمرات انگلستان تبدیل شدند.