Automoderated users، رباتها، دیوانسالاران، checkuser، مدیران رابط کاربری، moderation، Moderators، پنهانگران، مدیران، userexport، سرویراستار
۴۷٬۹۶۷
ویرایش
امامزاده عبدالله (شهر ری): تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
Mohammadi3 (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
بنایی آرامگاهی، متعلق به دورۀ صفوی، در شمال غربی شهر ری. بنا بر اقوال ابی اسماعیل ابراهیم بن ناصر ابن طباطبا در ''منتقلةالطالبیه'' (مندرج در کتاب ''جنةالنعیم فی احوال عبدالعظیم علیه السلام و التکریم'') و عبدالجلیل قزوینی رازی در کتاب ''النقض'' و [[ابن عنبه، سید جمال الدین احمد (ح ۷۴۸ـ۸۲۸ق)|ابن عنبه]] در ''عمدةالطالب فی انساب آل ابیطالب'' به روشنی میتوان دریافت که این بقعه را بر روی مزار یکی از اعقاب [[امام سجاد]] ساختهاند که به سال 319ق درگذشته است؛ ابوعبدالله حسین بن عبدالله بن عباس بن محمد بن عبدالله شهید بن حسن افطس بن علی بن علی بن حسین بن علی بن ابیطالب (ع). | بنایی آرامگاهی، متعلق به دورۀ صفوی، در شمال غربی شهر ری. بنا بر اقوال ابی اسماعیل ابراهیم بن ناصر ابن طباطبا در ''منتقلةالطالبیه'' (مندرج در کتاب ''جنةالنعیم فی احوال عبدالعظیم علیه السلام و التکریم'') و عبدالجلیل قزوینی رازی در کتاب ''النقض'' و [[ابن عنبه، سید جمال الدین احمد (ح ۷۴۸ـ۸۲۸ق)|ابن عنبه]] در ''عمدةالطالب فی انساب آل ابیطالب'' به روشنی میتوان دریافت که این بقعه را بر روی مزار یکی از اعقاب [[امام سجاد]] ساختهاند که به سال 319ق درگذشته است؛ ابوعبدالله حسین بن عبدالله بن عباس بن محمد بن عبدالله شهید بن حسن افطس بن علی بن علی بن حسین بن علی بن ابیطالب (ع). | ||
بقعه در خیابان فدائیان اسلام، روبهروی سهراه ورامین قرار دارد که از کوچهای وسیع و مشجر در سمت غرب، به آن راه است. در محوطه و فضای پیرامونی امامزاده به تدریج گورستانی ایجاد شده که از دهۀ 1350ش با گسترش [[بهشت زهرا]] و پر شدن فضای گورستان امامزاده، دفن مردگان در آن (به جز در مقابر خانوادگی) امکانپذیر نیست. در این گورستان تعداد زیادی از رجال و مشاهیر دورههای [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] و پهلوی دفن شدهاند. از جمله [[ارانی، تقی (تبریز ۱۲۸۲ـ تهران ۱۳۱۸ش)|تقی ارانی]]، [[اخگر، احمد (تهران ۱۲۶۷ـ همان جا ۱۳۴۸ش)|احمد اخگر]]، [[بامداد، مهدی (مشهد ۱۲۷۶ـ۱۳۵۳ش)|مهدی بامداد]]، [[برکشلی، مهدی (تهران ۱۲۹۱ـ ۱۳۶۶ش)|مهدی برکشلی]]، [[ادیب پیشاوری، احمد (پیشاور ۱۲۲۲ـ تهران ۱۳۰۹ش)|ادیب پیشاوری]]، [[تیمورتاش، عبدالحسین (بجنورد ۱۲۶۰ـ تهران ۱۳۱۲ش)|عبدالحسین تیمورتاش]]، [[شیخ خزعل]]، [[دشتی، علی (کربلا ۱۲۷۳ـ تهران ۱۳۶۰ش)|علی دشتی]]، [[سحابی، یدالله (تهران ۱۲۸۴ـ همان جا ۱۳۸۱ش)|یدالله سحابی]]، [[سرمد، صادق|صادق سرمد]]، [[نصر، سیدعلی|سیدعلی نصر]]، [[شهنازی، علی اکبر (تهران ۱۲۷۶ـ۱۳۶۲ش)|علیاکبر شهنازی]]، [[وحید دستگردی، حسن (دستگرد ۱۲۵۹ـ تهران ۱۳۲۱ش)|وحید دستگردی]]، [[میرهادی، توران | بقعه در خیابان فدائیان اسلام، روبهروی سهراه ورامین قرار دارد که از کوچهای وسیع و مشجر در سمت غرب، به آن راه است. در محوطه و فضای پیرامونی امامزاده به تدریج گورستانی ایجاد شده که از دهۀ 1350ش با گسترش [[بهشت زهرا]] و پر شدن فضای گورستان امامزاده، دفن مردگان در آن (به جز در مقابر خانوادگی) امکانپذیر نیست. در این گورستان تعداد زیادی از رجال و مشاهیر دورههای [[قاجاریه، سلسله|قاجار]] و پهلوی دفن شدهاند. از جمله [[ارانی، تقی (تبریز ۱۲۸۲ـ تهران ۱۳۱۸ش)|تقی ارانی]]، [[اخگر، احمد (تهران ۱۲۶۷ـ همان جا ۱۳۴۸ش)|احمد اخگر]]، [[بامداد، مهدی (مشهد ۱۲۷۶ـ۱۳۵۳ش)|مهدی بامداد]]، [[برکشلی، مهدی (تهران ۱۲۹۱ـ ۱۳۶۶ش)|مهدی برکشلی]]، [[ادیب پیشاوری، احمد (پیشاور ۱۲۲۲ـ تهران ۱۳۰۹ش)|ادیب پیشاوری]]، [[تیمورتاش، عبدالحسین (بجنورد ۱۲۶۰ـ تهران ۱۳۱۲ش)|عبدالحسین تیمورتاش]]، [[شیخ خزعل]]، [[دشتی، علی (کربلا ۱۲۷۳ـ تهران ۱۳۶۰ش)|علی دشتی]]، [[سحابی، یدالله (تهران ۱۲۸۴ـ همان جا ۱۳۸۱ش)|یدالله سحابی]]، [[سرمد، صادق|صادق سرمد]]، [[نصر، سیدعلی|سیدعلی نصر]]، [[شهنازی، علی اکبر (تهران ۱۲۷۶ـ۱۳۶۲ش)|علیاکبر شهنازی]]، [[وحید دستگردی، حسن (دستگرد ۱۲۵۹ـ تهران ۱۳۲۱ش)|وحید دستگردی]]، [[میرهادی، توران|توران میرهادی]]، [[معیرالممالک،دوست علی خان (تهران ۱۲۵۵ـ ۱۳۴۵ش)|دوستعلیخان معیرالممالک]]، [[قوللرآقاسی، حسین (ح ۱۲۶۹ـ۱۳۴۵ش)|حسین قوللرآقاسی]]، [[نظام السلطنه مافی، حسین قلی خان|حسینقلی نظامالسلطنه]]. | ||
سیدمحمدتقی مصطفوی در کتاب ''آثار تاریخی تهران'' در معرفی این آرامگاه چنین آورده: «بقعۀ آبادی است که در ابتدای قصبۀ شهر ری، از طرف شمال واقع، گردیده است و از جادۀ آسفالت به وسیلۀ خیابانی مشجر و باصفا به محوطۀ وسیع و بانزهت آن میرسند. در داخل محوطه هم خیابان مشجری است که از مدخل صحن تا جلوی ایوان امتداد دارد و برخلاف بقعۀ بیبی زبیده زوار و تودۀ مردم در سایۀ درختان نارون چتری و کنار نهر آب جاری میتوانند ساعاتی بیاسایند، چون از چندین سال پیش هم طبقات متوسط و خواص تهران، خوابگاه ابدی کسان خود را بیشتر در اراضی دلباز محوطۀ این بقعه انتخاب میکنند که موجبات آبادانی و رونق آنجا را بیش از پیش فراهم آورده است و خوشبختانه تعمیرات فوقالعاده عالی و دلپسندی در سال ۱۳۲۹ش در داخل حرم آن به عمل آمده که درخور تحسین میباشد. کاشی بقعه با نقاشی دیوار و مقرنسکاریها و رنگآمیزی تمام داخل حرم به حد اعتلا شیوا و صحیح و باسلیقه انجام گرفته است و با جامهای شیشهای ضخیم روی قسمت دسترس دیوار نصب نمودهاند تا لطمه نبیند. برخلاف تعمیراتی که مثلاً در مسجد امام تهران توأم با سلیقه و تفننهای ناروا اجرا میگردد، در حرم امامزاده عبدالله استادان نقاش، نهایت سلیقه و دقت را در انجام تعمیرات با پیروی از نسب اصلی و قدیمی بنا رعایت کردهاند که تماشای آن به راستی بیننده را خرسند میسازد. بنای اصلی بقعه از آثار دورۀ صفوی است که رواق بزرگی در مشرق حرم داشت و دری هم از رواق و در دیگری از حرم، هردو، رو به جنوب باز میشد و مشرف به جادهای بود که در ازمنۀ قدیم از ری به قزوین میرفت.» | سیدمحمدتقی مصطفوی در کتاب ''آثار تاریخی تهران'' در معرفی این آرامگاه چنین آورده: «بقعۀ آبادی است که در ابتدای قصبۀ شهر ری، از طرف شمال واقع، گردیده است و از جادۀ آسفالت به وسیلۀ خیابانی مشجر و باصفا به محوطۀ وسیع و بانزهت آن میرسند. در داخل محوطه هم خیابان مشجری است که از مدخل صحن تا جلوی ایوان امتداد دارد و برخلاف بقعۀ بیبی زبیده زوار و تودۀ مردم در سایۀ درختان نارون چتری و کنار نهر آب جاری میتوانند ساعاتی بیاسایند، چون از چندین سال پیش هم طبقات متوسط و خواص تهران، خوابگاه ابدی کسان خود را بیشتر در اراضی دلباز محوطۀ این بقعه انتخاب میکنند که موجبات آبادانی و رونق آنجا را بیش از پیش فراهم آورده است و خوشبختانه تعمیرات فوقالعاده عالی و دلپسندی در سال ۱۳۲۹ش در داخل حرم آن به عمل آمده که درخور تحسین میباشد. کاشی بقعه با نقاشی دیوار و مقرنسکاریها و رنگآمیزی تمام داخل حرم به حد اعتلا شیوا و صحیح و باسلیقه انجام گرفته است و با جامهای شیشهای ضخیم روی قسمت دسترس دیوار نصب نمودهاند تا لطمه نبیند. برخلاف تعمیراتی که مثلاً در مسجد امام تهران توأم با سلیقه و تفننهای ناروا اجرا میگردد، در حرم امامزاده عبدالله استادان نقاش، نهایت سلیقه و دقت را در انجام تعمیرات با پیروی از نسب اصلی و قدیمی بنا رعایت کردهاند که تماشای آن به راستی بیننده را خرسند میسازد. بنای اصلی بقعه از آثار دورۀ صفوی است که رواق بزرگی در مشرق حرم داشت و دری هم از رواق و در دیگری از حرم، هردو، رو به جنوب باز میشد و مشرف به جادهای بود که در ازمنۀ قدیم از ری به قزوین میرفت.» | ||