امیری فیروزکوهی، عبدالکریم (فیروزکوه ۱۲۸۹ـ تهران ۱۳۶۳ش): تفاوت میان نسخه‌ها

(تخلّص: امیر) شاعر ایرانی. پدرش، سیّدمصطفی‌قلی منتظم‌الدّوله، از رجال دورۀ پایانی قاجار بود. اما بسیار زود پدر را از دست داد. در تهران، دورۀ مدارس جدید زمانه (سیروس، ثروت و کالج امریکایی) را گذراند. اما بسیار زود به آموختن ادبیات عربی و فلسفۀ اسلامی روی آورد. از اواخر دورۀ رضاشاهی در صفِ شاعران سنت‌گرای معاصر نام و آوازه‌ای یافت.  

امیری فیروزکوهی در قصیده بیشتر به شیوه‌ای بینابین سبک خراسانی و سبک عراقی، به‌ویژۀ شعرهای [[خاقانی شروانی]]، توجه دارد. اما بخش عمده‌ای از غزل‌های او در پیروی از سبک هندی، که خود آن را اصفهانی می‌نامید، سروده شده است. او به این سبک، به‌ویژه آثار [[صائب تبریزی، محمدعلی|صائب تبریزی]] علاقۀ فراوانی داشت و در کنارِ زین‌العابدین مؤتمن ازجملۀ نخستین کسانی بود که پس از حدود دو قرن بی‌توجهی به شیوۀ هندی، در ایران، به آن روی آوردند و در این زمینه آثاری تألیف کردند. امیری در شناسایی و نشر آثار صائب تبریزی سهم عمده‌ای داشت. ''دیوان اشعار'' (تهران، ۲ جلد، ۱۳۵۴) او نشر یافته است.  

وی به‌دلیل توانایی ادبی و مطالعاتش در ادب کهن فارسی و عربی، اغلب، مورد ستایش گروهی از ادیبان و شاعران عصر خویش قرار گرفته است. اما نفوذ شعر او در میان خوانندگان عام‌تر ادبی از حد معیّنی فراتر نرفته است. امیری نیمی از سال را در تهران و نیمی دیگر را در سیمین‌دشتِ فیروزکوه می‌گذراند و جز سرپرستی املاک خانوادگی شغل دیگری نداشت. دخترش [[کریمی، امیربانو|امیربانو کریمی]]، دامادش [[مصفا، مظاهر (اراک ۱۳۱۱ش)|مظاهر مصفا]]، هردو استاد برجسته‌ی ادبیات فارسی و نوه‌اش [[مصفا، علی (تهران ۱۳۴۵ش)|علی مصفا]]، بازیگر ایرانی است.