هفدهمین دوره‌ جشنواره‌ فیلم فجر: تفاوت میان نسخه‌ها

این دوره از جشنواره سرشار از بزرگداشت بود؛ از [[شکیبایی، خسرو (تهران ۱۳۲۳ـ ۱۳۸۷ش)|خسرو شکیبایی]]، هارون یشایایی (تهیه‌کننده)، مرتضی شایسته تا [[کارنه، مارسل (۱۹۰۶ـ۱۹۹۶)|مارسل کارنه]]، [[برسون، روبر (۱۹۰۷ـ۱۹۹۹)|روبر برسون]] و [[تاورنیه، برتران|برتران تاورنیه]]. در بخش سینمای ایران دو فیلم ''قرمز'' ([[جیرانی، فریدون|فریدون جیرانی]]) و ''دو زن'' ([[میلانی، تهمینه (تبریز ۱۳۳۹ش)|تهمینه میلانی]]) آشکارا مشکلات اجتماعی و خانوادگی زنان را با کنار زدن تابوهایی که از ابتدا هم می‌توانستند خط قرمز نباشند، به تصویر کشیدند و استقبال از آنها چه در زمان جشنواره و چه در هنگام اکران، از این دو اثر فیلم‌هایی به عنوان پرچم‌دار فیلم‌های اجتماعی سال‌های بعد ساخت. [[فروتن، محمدرضا (تهران ۱۳۴۷ش)|محمدرضا فروتن]] و [[تهرانی، هدیه|هدیه تهرانی]] زوج فیلم ''قرمز'' سیمرغ‌ها را ربودند و از بازی [[کریمی، نیکی (تهران ۱۳۵۰ش)|نیکی کریمی]] در دو زن تقدیر شد. در کنار این دو فیلم یاد شده، ''مصائب شیرین'' ([[داودنژاد، علیرضا|علیرضا داوودنژاد]]) با مطرح ساختن قضیه‌ی ازدواج موقت و روابط میان نوجوانان و جوانان به این جریان رنگ و لعاب بیشتری بخشید. فیلم شاعرانه‌ی ''رنگ خدا'' ([[مجیدی، مجید (تهران ۱۳۳۸ش)|مجید مجیدی]]) و فیلم هنری و نه چندان تماشاگرپسند ''روبان قرمز'' ([[حاتمی کیا، ابراهیم|ابراهیم حاتمی‌کیا]]) از دیگر آثار مطرح این دوره از جشنواره بودند که توانستند عمده‌ی جوایز بخش بین‌الملل جشنواره را به خود اختصاص دهند. اما در بخش سینمای ایران این فیلم ''هیوا'' ([[ملاقلی پور، رسول (تهران ۱۳۳۴ـ۱۳۸۵ش)|رسول ملاقلی‌پور]]) بود که توانست جوایز اصلی را درو کند و سیمرغ بلورین بهترین فیلم و کارگردانی را به نام خود بزند. از فیلم‌های خارجی مطرح در بخش مسابقه‌ی بین‌الملل می‌توان به ''نام من جو است'' ([[لوچ، کن|کن لوچ]]) و ''ژنرال'' ([[بورمن، جان|جان بورمن]]) اشاره کرد.