بغوی، حسین بن مسعود (بغ هرات ۴۳۳ـ مرورود ۵۱۶ق): تفاوت میان نسخه‌ها

}}مفتی، مفسر و محدث شافعی. رکن‌الدین و ظهیرالدین نیز لقب داشت. چون پدرش پوستین‌دوز بود به او فرّاء یا ابن‌‌الفرّاء نیز می‌گفتند. از قاضی حسین بن محمد مرورودی فقه آموخت و از کسانی چون ابوعمرو عبدالواحد ملیحی، یعقوب بن احمد صیرفی و ابوالحسن علی جوینی حدیث شنید. از او ابومنصور عطاری و ابوالفتوح طایی حدیث نقل کردند. از مجتهدان ترجیح به‌شمار می‌رود، چون آرای مذاهب را می‌سنجید و با استدلال یکی را ترجیح می‌داد. فارسی را خوب می‌دانست و دو اثر به نام‌های ''ترجمة‌الاحکام'' در فقه و ''الکفایة فی‌الفروع'' به این زبان نوشته است. ''مصابیح‌السُّنة''، در حدیث، و ''لباب‌‌التأویل فی معالم‌التنزیل (تفسیر بغوی)'' از دیگر آثار اوست.