گالبا، سرویوس (۵پ م ـ۶۹م)
گالْبا، سِرْویوس (۵پم ـ۶۹م)(Galba, Servius)
امپراتور روم. در ۶۸ـ۶۹م، که به «سال چهار امپراتور» شهرت یافت، چندماه زمامدار قدرت در روم بود، و پس از او سه تن دیگر در همان سال به قدرت رسیدند. گالبا در ۲۰م پرایتور[۱] و در ۳۳م کنسول[۲] شد. دورۀ نظامیگری و اداری درخشانی داشت، و فرمانده سپاه روم در گُل، آلمان، افریقا، و اسپانیا بود. در دوران بازنشستگیاش در ۶۱م، امپراتور نِرون[۳]، او را «مردی مطمئن» تشخیص داد و به فرمانداری ناحیۀ هیسپانیا تاراکونِنسیس[۴]، در شمال شرقی اسپانیا، منصوب کرد. گالبا ۷۳ساله بود که یولیوس ویندِکس[۵] در گُل در ۶۸م برضد نرون شورش کرد و از گالبا خواست فرماندهی مبارزه برضد نرون را برعهده گیرد. بهرغم شکست ویندکس از لژیونهای راین در بزانسون[۶] (وِسونتیو[۷])، گالبا به سمت رم پیشروی کرد. پس از آنکه گارد امپراتوری گالبا را امپراتور خواند، نرون وحشتزده خودکشی کرد؛ و رسماً گالبا را به امپراتوری برگزیدند. در اکتبر ۶۸ به رم رسید، اما سختگیری و محافظهکاریاش میان او و گارد امپراتوری و مردم فاصله انداخت و مارکوس سالویوس اوتو[۸] او را بهقتل رساند و خود در ژانویۀ ۶۹م جانشین گالبا شد. تاکیتوس[۹] شخصیت گالبا را چنین توصیف کرده است «به اعتقاد همگان امپراتوری ارزشمند بود مشروط به آنکه هرگز امپراتور نمیشد»؛ او آخرین نمایندۀ اشراف جمهوریخواه بود که به امپراتوری رسید.