احیای یونانی

اِحیایِ یونانی (Greek Revival)
شیوه‌ای در معماری که در اواخر قرن ۱۸، و درپی بازشدن دروازه‌های یونان و میراث معماری باستانی آن به روی غرب، پدید آمد؛ تا آن زمان معماری رومی را تنها سبک کلاسیک در معماری می‌دانستند. معماران برجسته‌ای که به سبک احیای یونانی کار می‌کردند، عبارت بودند از جان سون، جان نَش، چارلز کاکرل، رابرت اسمرک، و ویلیام هنری پِلی‌فِئر، در انگلستان؛ و لئوپولد فون کلنتسه (۱۷۸۴ـ۱۸۶۴)، و کارل فریدریک شینکل، در آلمان. انتشار آثار باستانی آتن (۱۷۶۲ و ۱۷۸۹)، به قلم نیکولس رِوِت (۱۷۲۵ـ۱۸۰۴) و جیمز استوارت، و ورود پیکره‌های پارتنون به لندن به این جنبش سرعت بخشید.

 

---