تل ابلیس، تپه باستانی

از ویکیجو | دانشنامه آزاد پارسی
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تَلِّ اِبلیس، تپۀ باستانی
(یا: تَلِ بَلِئس) محوطه‌ای باستانی در جنوب شرقی شهرستان مَشیز، در درۀ بَردسیر استان کرمان. باستان‌شناس انگلیسی مجاری‌‌تبار، سِر مارک اوُرِل اشتاین تل ابلیس آن را در ۱۳۱۱ش شناسایی و معرفی کرد. باستان‌شناس امریکایی، جوزِف کالدول، در ۱۳۴۵ش یک فصل در تل ابلیس کاوش کرد. کاوش باستان‌شناختی تل ابلیس، هفت دورۀ فرهنگی را معرفی کرد که حدود ۴۵۰۰پ‌م تا ۱۱۰۰پ‌م را دربر می‌گیرد. تل ابلیس از کهن‌ترین مراکز فلزکاری فلات ایران است که مردمان آن‌جا در هزارۀ پنجم پ‌م با فن ذوب و ریخته‌گری مس آشنا بوده‌اند. ساکنان پیش از تاریخ تل ابلیس در خانه‌های خشتی زندگی کرده، با کشاورزی و دامداری و فلزکاری امرار معاش می‌کرده‌اند.