بهارستان (اصفهان)
بهارستان (اصفهان) (Baharestan (Isfahan
شهری نوبنیاد در مناطق مرکزی استان استان، بخش مرکزی شهرستان اصفهان. طرح اصلی شهر بهارستان در سال ۱۳۷۲ش به منظور اسکان سرریز جمعیت شهر اصفهان مورد تأیید هیأت وزیران قرار گرفت و ساخت رسمی آن از سال 1376ش آغاز شد. طی همین دهه فاز نخست این شهر ساخته و به بهرهبرداری رسید و اجرای فازهای دوم و سوم آن نیز در دهههای بعد آغاز گردید. در حال حاضر ساخت دو فاز بهارستان تکمیل شده و فاز سوم آن در حال ساخت است. شهرداری بهارستان در سال 1384ش دایر شده. در سرشماری سراسری 1395ش جمعیت آن 79,023نفر بوده است. از نظر ترکیب شغلی اهالی بهارستان، هماکنون 21درصد از جمعیت شاغل را کارمندان و کارکنان آموزش و پرورش، 52درصد را کارمندان و کارگران ادارات دولتی و 27درصد باقیمانده را فعالان مشاغل آزاد و صنعتی تشکیل میدهند.
شهر بهارستان با ارتفاع ۱,۵۷۰متر از سطح دریا در پهنهای هموار (دشت) در دامنه شمالی کوههای لاشتر و در نزدیکی پارک ملی کلاهقاضی، بر سر راههای اصفهان - شیراز و اصفهان - نیکشهر، و در فاصلۀ 360کیلومتری جنوب شرق تهران و 25کیلومتری جنوب شرق مرکز شهر اصفهان واقع شده. این شهر در شمال به روستاهای کیچی، قلعهشور و جادۀ اصفهان - نیکشهر، در جنوب به رشتهکوههای کمارتفاع لاشتر یا میانکوه، در شرق به بیابانهای جرقویه و در غرب به جادۀ اصفهان - شیراز محدود میشود و از لحاظ اقلیمی جزو مناطق گرم و خشک است. یک بوستان در دامنۀ کوه و یک دریاچهٔ مصنوعی به نام دریاچۀ زیتون تنها تفرجگاههای شهر است.
این شهر نو برجای روستایی به نام حجتآباد و اراضی کشاورزی آن بنیان گذاشته شده. مالک اصلی این روستا، میرزا صادقخان فاطمی، فرزند مشیرالملک بود که در سال ۱۳۰۱ش، حجتآباد را با تمامی متعلقات آن از دامنۀ کوه تا غرب کیچی به نام خود ثبت کرد و در اردیبهشت 1312ش آن را به محمّدباقر الفت اصفهانی (شاعر، ادیب، مترجم، روزنامهنگار، مشروطهخواه و نمایندۀ مردم اصفهان در مجلس شورای ملی) فروخت. در مرکز روستای حجتآباد قلعهای تاریخی قرار داشته که محل سکونت اصلی ساکنان به شمار میرفته و آثار آن هنوز برجاست.