سیمونه مارتینی
سیمونه مارتینی (ح ۱۲۸۴ـ۱۳۴۴م)(Simone Martini)
| سیمونه مارتینی Simone Martini | |
|---|---|
| زادروز |
ح ۱۲۸۴م |
| درگذشت | ۱۳۴۴م |
| ملیت | ایتالیایی |
| شغل و تخصص اصلی | نقاش |
| آثار | جلوس باشکوه مریم عذرا و مسیح کودک و عید بشارت (۱۳۳۳م؛ اوفیتسی، فلورانس)، مریم عذرا بر سریر ملکوت، تک‌چهره‌ای از قهرمان شهر، گوئیدوریتچو دا فولیانو، سوار بر اسب |
| گروه مقاله | نگارگری و مجسمه سازی جهان |
نقاش ایتالیایی. از استادان مکتب سیه‌نا[۱]، نوعی سبک گوتیک بسیار باظرافت، بود. نقاشی را نزد دوتچو[۲] آموخت، و ضمن استفاده از رنگ‌های تابناک و خط‌های ظریف نقاشی سیه‌نایی، طبیعت‌گرایی[۳] تازه‌ای بدان افزود. جلوس باشکوه مریم عذرا و مسیح کودک[۴] در ساختمان شهرداری سیِنا[۵] و عید بشارت[۶] (۱۳۳۳م؛ اوفیتسی[۷]، فلورانس[۸]) از برجسته‌ترین آثار اویند. سیمونه از حمایت شهر سیه‌نا، شاه ناپل، و پاپ برخوردار بود. دو دیوارنگاره[۹]اش در ساختمان شهرداری سیه‌ناست: مریم عذرا بر سریر ملکوت، و تک‌چهره‌ای از قهرمان شهر، گوئیدوریتچو دا فولیانو[۱۰]، سوار بر اسب. هنر گوتیک[۱۱] فرانسوی، و عنصر گوتیک در مجسمه‌سازیِ پیسانو[۱۲]ها (پدر و پسر)، سمت‌وسوی جدیدی به هنر سیمونه دادند، که تا دو قرن بعد در سیه‌نا مسلّط ماند. سفر به ناپل در ۱۳۱۷م، برای نخستین‌بار او را با فرانسه و زندگی دربار پیوند داد. در ناپل نقاشی محرابی[۱۳] کلیسای سان لورنتسو[۱۴] را برای روبر آنژویی[۱۵] آفرید، و سنت لوئیس[۱۶] را درحال‌گذاشتن تاج پادشاهی ناپل بر سر روبر تصویر کرد. در ۱۳۳۹م برای کاری دولتی به آوینیون[۱۷] رفت و باقی عمر را در آن‌جا گذراند، و با پترارک[۱۸] طرح دوستی ریخت، و تک‌چهره‌ای (اکنون مفقود شده است) از لورا[۱۹]ی ممدوحِ او پدید آورد، و دیوان اشعار ویرژیل[۲۰] را برای شاعر مصوّر ساخت، که اکنون در میلان نگهداری می‌شود.