هاینان
| هاینان | |
|---|---|
| نام فارسی | هاینان |
| نام لاتین | Hainan |
| کشور | چین |
| موقعیت | جنوب چین، واقع در دریای چین جنوبی، نزدیک ساحل جنوب غربی استان گوانگ دونگ |
| مرکز | هایکو |
| شهرهای مهم | ونچانگ، شینکون، تونگچا، و سانیا |
| جمعیت | 10,081,232 نفر (2020) |
| مساحت(کیلومتر مربع) | 35,191 |
| تولیدات و صنایع مهم | صنایع گردشگری و تولید مواد غذایی و کائوچو |
هایْنان (Hainan)
جزیرهای در جنوب چین، واقع در دریای چین جنوبی[۱]، نزدیک ساحل جنوب غربی استان گوانگدونگ[۲]. 35,191 کیلومتر مربع مساحت و 10,081,232 نفر جمعیت دارد (2020). مرکز آن هایکو[۳] است و مهمترین شهرهایش عبارتاند از ونچانگ[۴]، شینکون[۵]، تونگچا[۶]، و سانیا[۷]. بلندترین نقطه آن در ارتفاع 1,840 متری از سطح دریا قرار دارد. هاینان دومین جزیرۀ بزرگ چین و دارای صنایع گردشگری و تولید مواد غذایی است. هایکو، واقع در ساحل شمالی جزیره، در ۱۹۳۹ به تصرف ژاپنیها درآمد؛ اما در ۱۹۴۵ به چین بازگردانده شد. جزیرۀ هاینان ۲۵۷ کیلومتر طول دارد و حداکثر عرض آن ۱۴۵ کیلومتر است. این جزیره آتشفشانهای خاموش بسیاری را در خود جا داده است. هاینان دارای ذخایر غنی معدنی مانند طلا، نقره، قلع، سنگ آهن، و سرب است. صنایع تولیدی آن تا پیش از دهۀ ۱۹۸۰ گسترش نیافته بود، حتی سنگ آهن استخراجشده از شیلو[۸] و کائوچوی بهدستآمده در مزارع آن برای پردازش به سرزمین اصلی[۹] منتقل میشد. در دهۀ ۱۹۸۰ سیاست خودکفایی دولت بر تولید برنج بعد از کائوچو تأکید داشت. آب و هوای هاینان عمدتاً گرمسیری است. دو شهر بزرگ این جزیره، هایکو و سانیا، هر دو آب و هوای گرمسیری دارند. میانگین دمای سالانه از ۲۳ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. سردترین ماه ژانویه است که دما به ۱۷ تا ۲۴ درجه سانتیگراد کاهش مییابد؛ گرمترین ماهها ژوئن و ژوئیه با دمای ۲۶ تا ۳۱ درجه سانتیگراد هستند. میانگین بارندگی سالانه ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ میلیمتر است، و میتواند در مناطق مرکزی و شرقی تا ۲۴۰۰ میلیمتر و در مناطق ساحلی جنوب غربی تا ۹۰۰ میلیمتر باشد. بخشهایی از هاینان در مسیر طوفانها قرار دارند. سیلهای بزرگ نیز به سبب طوفانها رخ میدهد که میتواند مشکلات زیادی را برای ساکنان محلی ایجاد کند. اگرچه اقلیم[۱۰] گرم هاینان برای رشد میوه و سایر محصولات گرمسیری[۱۱] مناسب است، این جزیره بزرگترین تولیدکنندۀ کائوچو در چین بهشمار میرود. از ذخایر چوب هاینان نیز بهرهبرداری شده است؛ در ۱۹۵۰ نیمی از جزیرۀ مزبور پوشیده از جنگل[۱۲] بود، اما تا دهۀ ۱۹۹۰ کمتر از دَه درصد آن باقیمانده بود.