ورمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵)
وِرْمیر، یان (۱۶۳۲ـ۱۶۷۵م)(Vermeer, Jan)
| یان ورمیر Jan Vermeer | |
|---|---|
| زادروز |
۱۶۳۲م |
| درگذشت | ۱۶۷۵م |
| ملیت | هلندی |
| شغل و تخصص اصلی | نقاش |
| سمت | عضو صنف نقاشان دلفت در ۱۶۵۳، رییس صنف در سال های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰ |
| آثار | توری باف (ح ۱۶۵۵م؛ لوور، پاریس)؛ و خدمتکار در حال ریختن شیر (ح ۱۶۵۸م؛ موزه ملی، آمستردام)، دیانا و حوریانش (ح ۱۶۵۵م)، معشوقه (۱۶۵۶م) |
| گروه مقاله | نگارگری و مجسمه سازی جهان |
نقاش هلندی. در دلفت[۱] هنرآفرینی می‌کرد. صحنه‌های روزمرۀ آرامی را به‌تصویر کشید که از نوعی سادگی تا حد انتزاع[۲]، تناسبات رنگی ظریف، و قابلیت نظرگیر القای تابش نور بر روی اشیا برخوردارند. توری‌باف[۳] (ح ۱۶۵۵م؛ لوور[۴]، پاریس)، و خدمتکار در حال ریختن شیر[۵] (ح ۱۶۵۸م؛ موزۀ ملی، آمستردام[۶]) نمونه‌هایی از آثار اویند. ورمیر بدان سبب که به کیفیت‌های صوری نقاشی بیش از موضوع آن اهمیت می‌دهد، از دیگر نقاشان هلندی، متمایز است. توازن و سادگی طرح، تناسب‌های رنگی، و ظرایف بافت و رنگ و نور ازجملۀ این کیفیت‌ها به‌شمار می‌روند. تأثیر هنر ایتالیا در نخستین آثار او، ازجمله دیانا و حوریانش[۷] (ح ۱۶۵۵م؛ موریتشویس[۸]، لاهه[۹]) و معشوقه[۱۰] (۱۶۵۶م؛ نگارخانۀ استادان کهن[۱۱]، درسدن[۱۲]) مشهود است. ولی شیوۀ کاملاً مستقلی ـ کاملاً هلندی ـ در منظره‌هایی همچون چشم‌انداز دلفت[۱۳] (۱۶۵۸ـ۱۶۶۰م؛ موریتشویس، لاهه) و خیابان کوچک[۱۴] (موزۀ ملی، آمستردام) خودنمایی می‌کند، و واقعیت عینی در این آثار به‌خوبی منتقل می‌شود (به احتمال زیاد ورمیر از اتاق تاریک[۱۵] استفاده می‌کرده است). درون‌خانه[۱۶]های مشهوری که تصویر کرد ـ که در ظرافت و شکوه از آثار پیتر دِ هوخ[۱۷]، خرارت تربورخ[۱۸]، و گابریل متسو[۱۹] پیشی می‌گیرند ـ آثاری همچون بانوی ایستاده در پای ویرجینال[۲۰] (نگارخانۀ ملی لندن[۲۱])، کارگاه نقاش[۲۲] (موزۀ تاریخ هنر[۲۳]، وین)، دختر دستار به سر[۲۴] (موریتشویس، لاهه) و زن در حال توزین مروارید[۲۵] (نگارخانۀ ملی هنر واشینگتن دی‌سی[۲۶]) را دربر می‌گیرد. ورمیر احتمالاً شاگرد کارِل فابریتسیوس[۲۷] بوده است. در ۱۶۵۳م به عضویت صنف نقاشان دلفت[۲۸] درآمد، و دو بار در سال‌های ۱۶۶۲ و ۱۶۷۰م به ریاست صنف انتخاب شد. در فقر درگذشت، و بی‌گمان تأمین مایحتاج خانوادۀ بزرگش از دلایل فقر او بود. ظاهراً نقاش پرکاری نبود و کمتر از ۴۰ اثر موثّق از او باقی مانده است. پس از مرگش به فراموشی سپرده شد، تا این‌که «بورگر[۲۹]» (تئوفیل توره[۳۰]) منتقد فرانسوی، در ۱۸۶۶م او را از نو کشف کرد.
- ↑ Delft
- ↑ abstraction
- ↑ The Lacemaker
- ↑ Louvre
- ↑ Maidservant Pouring Milk
- ↑ Rijksmuseum, Amsterdam
- ↑ Diana and her Nymphs
- ↑ Mauritshuis
- ↑ The Hague
- ↑ The Courtesan
- ↑ Gemäldegalerie Alter Meister
- ↑ Dresden
- ↑ View of Delft
- ↑ The Little Street
- ↑ camera obscura
- ↑ interior
- ↑ Pieter de Hooch
- ↑ Gerard Terborch
- ↑ Gabriel Metsu
- ↑ Lady Standing at the Virginals
- ↑ National Gallery, London
- ↑ The Painter’s Studio
- ↑ Kunsthistorisches Museum
- ↑ Girl with a Turban
- ↑ A Woman Weighing Pearls
- ↑ National Gallery of Art, Washington, DC
- ↑ Carel Fabritius
- ↑ Delft Guild of Painters
- ↑ Bürger
- ↑ Thèophile Thoré