اشتاینر، یاکوب (۱۷۹۶ـ۱۸۶۳): تفاوت میان نسخه‌ها

</ref> جدید (هندسۀ تصویری<ref>projective geometry </ref>). کاشف رویۀ اشتاینر<ref>Steiner surface </ref>، که به رویۀ رومی<ref>Roman surface </ref> نیز موسوم است و دو خانوادۀ مرکّب از بی‌نهایت مقطع مخروطی<ref>conic section </ref> بر آن واقع است. قضیۀ اشتاینر<ref>Steiner theorem</ref> در هندسۀ تصویری نیز از کشفیات اوست. در اوتزنستورف<ref> Utzenstorf </ref>، در نزدیکی [[برن، شهر|برن]]<ref>Bern</ref>، زاده شد و تا ۱۴سالگی خواندن و نوشتن نمی‌دانست. سپس، در [[آلمان]] تعلیم دید. در ۱۸۲۲، در دانشگاه برلین<ref> University of Berlin </ref> پذیرفته شد و در حدود ۱۸۲۵، شروع به تدریس در آن دانشگاه کرد. در ۱۸۳۴، برای او کرسی استادی هندسه برپا شد و او بقیۀ عمرش را در این مقام ماند. نخستین مقالۀ او در ۱۸۲۶ انتشار یافت و شامل کشف تبدیلی هندسی<ref>geometrical transformation</ref> بود که با نام هندسۀ انعکاس<ref> inversion geometry </ref> شناخته می‌شود. بنابه قضیۀ اشتاینر، وقتی مقطعی مخروطی از دو نقطه و با دو دسته خط تصویر شود، آن دو دسته خط به‌صورت تصویری با هم مرتبط‌اند. قضیۀ اشتاینر ـ پونسله<ref>Steiner-Poncelet theorem </ref> ادامۀ کار [[پونسله، ژان ویکتور (۱۷۸۸ـ۱۸۶۷)|ژان پونسله]]<ref>Jean Poncelet</ref>، ریاضی‌دان فرانسوی، است که در ۱۸۲۲ عرضه شد. اشتاینر ثابت کرد که هر شکل اقلیدسی<ref> Euclidean figure </ref> را می‌توان فقط با استفاده از یک خط‌کش رسم کرد، به‌شرط این‌که دایره‌ای در صفحۀ ترسیم موجود و مرکز آن از قبل مشخص باشد. مهم‌‌ترین اثر او ''بررسی نظام‌مندِ بستگی شکل‌های هندسی به یکدیگر''<ref>''Systematische Entwicklung der Abhängikeit geometrischer Gestalten von Einander''</ref> است (۱۸۳۲).