جنبش زیباشناختی: تفاوت میان نسخه‌ها

<p>جنبش هنری انگلیسی در سال‌های پایانی قرن ۱۹ که بر‌اساس آموزۀ «هنر برای هنر<ref>art for art’s sake</ref>» شکل گرفت. بانیان این جنبش بر آن بودند که هنر موجودیتی خودبسنده است که صرفاً به زیبایی می‌پردازد، و هیچ غایت اخلاقی یا اجتماعی ندارد. نقاشانی همچون اوبری بیردزلی<ref>Aubrey Beardsley</ref> و جیمز مک‌نیل ویسلر<ref>James McNeill Whistler </ref>، و نویسندگانی همچون اسکار وایلد<ref>Oscar Wilde </ref> و والتر پِیتِر<ref>Walter Pater </ref> از هم‌بستگان این جنبش بودند. عقیدۀ «هنر برای هنر» در تفکر فلسفی اروپای قرن ۱۸ به پیشوایی ایمانوئل کانت<ref>Immanuel Kant </ref> ریشه داشت، و در‌سراسر قرن ۱۹ در اروپا رایج بود. لیکن جنبش انگلیسی زیبا‌شناسی، در دو دهۀ آخر قرن ۱۹، گرایشی افراطی به پیراستگی احساس هنری و خودمختاری هنر پیدا کرد که مایۀ تمسخر و استهزای بسیاری از اندیشوران و منتقدان شد. از آن جمله جان راسکین<ref>John Ruskin </ref> و ویلیام ماریس<ref>William  Morris</ref>، به‌شدت به جنبش زیبا‌شناختی تاختند. </p><!--16095700-->