خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:2042160299.jpg|جایگزین=مصرعی از غزل به خط نستعلیق- هنرمند: بهروز نخستین شاکر|بندانگشتی|400x400پیکسل|مصرعی از غزل به خط نستعلیق- هنرمند: بهروز نخستین شاکر]]

معنای برخی واژگان: شوخ (چرک بدن، گستاخ، جسور)؛ مفتول (به هم پیچیده)؛ نصیبه (قسمت)

غزل شعری عاشقانه و کاملا تصویری است که با ازدحام تشبیهات و استعارات و کنایاتش و همچنین بهره‌گیری کاملا متعادل و منطقی از آرایه‌های لفظی، از حیث هنری و ارزش‌های ادبی، در میان غزل‌های حافظ اثری کاملا ممتاز و شاخص است. حافظ در بیت دوم بحث قدیم و حادث بودن پدیده‌ها و مفاهیم جهان را مطرح کرده و اعتقاد خودش را به این که عشق از مقوله‌ی مفاهیم قدیم است؛ در ابیات ‌نهم و دهم به مساله‌ی جبر پرداخته؛ و به نظر می‌رسد که ترکیب خواجه‌ی جهان در مقطع شعر اشاره به دولتمردی که از ممدوحان او (به احتمال [[قوام الدین حسن|قوام‌الدین حسن شیرازی]]) بوده، دارد.