همگرایی چشمی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
تمایل چشم به سمت بینی، چپ نگاه کردن، پلک زدن بیش از حد، کمبینایی، تاربینی، کاهش میدان دید، دوربینی بهتر، نزدیکبینی بدتر و دوبینی. برای همگرایی چشمی گهگاهی علاوه بر علائم یادشده این نشانها را هم ذکر کردهاند: خشکی چشم، سردرد، فشار چشم و مشکل در خواندن. | تمایل چشم به سمت بینی، چپ نگاه کردن، پلک زدن بیش از حد، کمبینایی، تاربینی، کاهش میدان دید، دوربینی بهتر، نزدیکبینی بدتر و دوبینی. برای همگرایی چشمی گهگاهی علاوه بر علائم یادشده این نشانها را هم ذکر کردهاند: خشکی چشم، سردرد، فشار چشم و مشکل در خواندن. | ||
'''تشخیص و درمان''' | |||
چشمپزشکان نسبت به بیماران همگرای چشمی معمولاً با اقدامات از این قبیل به تشخیص میرسند: بررسی سابقۀ خانوادگی، آزمایش اندازۀ بینایی، اجرای آزمون پوشش (پوشاندن یک چشم و تمرکز با چشم دیگر)، سنجش حرکات چشم، آزمایش انکسارسنجی و بررسی پشت چشم بهویژه شبکیه. پس از این اقدامات و جمعآوری اطلاعات به درمان میپردازند. بر اساس شرایط بیمار یکی از این گزینههای درمانی تعیین میشود: تجویز عینک یا لنز تماسی برای افراد دارای اختلال انکساری با هدف درمان مشکل تمرکز و ناسازبینی؛ تجویز لنز منشوری برای افراد دارای ناهماهنگی چشمی؛ بینایی درمانی<ref>Vision Therapy</ref> شامل انواع تمرینها و اقدامات عملی برای هماهنگسازی و تراز چشمها؛ جراحی به هنگام پیشرفتگی بیماری و عدم موفقیت روشهای دیگر؛ تجویز دارو برای کاهش آثار، نه درمان قطعی. | |||
---- | ---- | ||