نئوکلاسی سیسم: تفاوت میان نسخه‌ها

جنبشی در هنر، معماری، و طراحی، در اروپا و امریکای شمالی، حدود ۱۷۵۰ـ۱۸۵۰، که تجدید حیات سبک‌های کلاسیک یونانی و رومی، ویژگی آن بود. نمایندگان برجستۀ آن عبارت بودند از معماران کلود نیکلا لودو<ref>Claude Nicolas Ledoux

</ref>، ژان اَنگْر<ref>Jean Ingres </ref>، و آنتون مِنگس<ref>Anton Mengs</ref>؛ مجسمه‌سازان آنتونیو کانووا<ref> Antonio Canova </ref>، جان فلَکسمَن<ref>John Flaxman

</ref>، برتل توروالسن<ref> Bertel Thorvaldsen </ref>، و یوهان سِرگل<ref>Johann Sergel </ref>؛ و طراحان جوسایا وِجوود<ref>Josiah Wedgwood </ref>، جورج هِپِلوایت<ref>George Hepplewhite</ref>، و تامس شِراتون<ref> Thomas Sheraton</ref>. نئوکلاسی‌سیسم جانشین روکوکو<ref> rococo</ref> شد، و از کاوش‌های باستان‌شناسی شهرهای رومی، پومپئی<ref>Pompeii </ref> و هرکولانوم<ref>Herculaneum </ref> الهام گرفت، که از ۱۷۴۸ آغاز شده بود. عامل مؤثر دیگر در احیای سبک‌های یونانی، مطالعات و نظریات یوهان وینکلمان<ref>Johann Winckelmann </ref>، مورخ هنر آلمانی، بود؛ او مهم‌ترین عناصر هنر کلاسیک را «سادگی اصیل و شکوه خاموش» آن دانست. هنرمندان نئوکلاسیک برای دستیابی به این کیفیت‌ها به تقلید از شیوه‌ها و مضامین کلاسیک (بیشتر با استفاده از ستون‌ها، سنتوری<ref>pediment</ref>ها، افریز<ref> frieze</ref>ها، و نقش‌مایه‌های زینتی) پرداختند. مضمون‌ها را از هومر و پلوتارک<ref> Plutarch</ref> گرفتند و از تصویرهای خطی ساده‌ای تأثیر پذیرفتند که جان فلاکسمن برای ''ایلیاد''<ref>''Iliad'' </ref> و ''اودیسه''<ref>''Odyssey'' </ref> آفرید. ژاک لوئی داوید بزرگ‌ترین نقاش نئوکلاسیک بود، که نقاشی‌اش با نام ''سوگند هوراس‌ها''<ref>''Oath of the Horatii'' </ref> (۱۷۸۴، لوور<ref>Louvre </ref>)، با تلفیق آرمان‌گرایی و رواقیگری<ref>Stoicism </ref> و سادگی، الگویی برای این جنبش شد. در معماری، طرح‌های خیالی جووانّی پیرنزی<ref>Giovanni Piranesi </ref>، و اتین لوئی بوله<ref>''Étienne Louis Boullée''</ref> تأثیرگذار بودند، اگرچه فقط اندکی از کار آن‌ها به‌اتمام رسید.