شنیانگ: تفاوت میان نسخه‌ها

(نام سابق: موکدن<ref>Mukden</ref>) مرکز استان [[لیائونینگ]]<ref>Liaoning</ref>، در [[چین]]، با 9,070,093 نفر جمعیت (۲۰۲۰) و 12,869 کیلومتر مربع مساحت. در ارتفاع ۵۵ متری از سطح دریا قرار دارد. مرکز اصلی تجارت منطقه و یکی از کانون‌های اصلی تولید ماشین‌آلات ساختمانی و [[فلزکاری]] چین است. از ۱۶۲۵ تا ۱۶۴۴ پایتخت امپراتوران [[منچو]]<ref>Manchu</ref> بود، که مقبره‌های آنان در نزدیکی شهر قرار دارد. منچوها در قرن ۱۶ شنیانگ را تصرف کردند و آن را موکدن نامیدند، و تا زمان فتح [[پکن]]، پایتخت آنان بود. ژاپن در [[نبرد موکدن]]<ref>Battle of Mukden</ref> (۲۰ فوریه ـ ۱۰ مارس ۱۹۰۵) این شهر را اشغال کرد. شهر مزبور موقتاً پس از [[چین، انقلاب|انقلاب چین]]<ref>Chinese Revolution</ref> (۱۹۱۱)، زمانی که مقر فرماندهان نظامی منچو بود، نام چینی خود، شنیانگ، را بازیافت. [[ژاپن]] بار دیگر در ۱۹۳۱، در حملۀ غافلگیرانه معروف به [[موکدن، حادثه|حادثۀ موکدن]]<ref>Mukden Incident</ref>، شهر را تصرف کرد. موکدن در ۱۹۴۵ به تصرف ملیون [[گوئومین دانگ|گوئومین‌دانگ]]<ref>Guomindang</ref> درآمد، در ۱۹۴۸ کمونیست‌ها آن را تصرف کردند و در ۱۹۴۹ به شنیانگ تغییر نام داد. رقابت‌های داخلی سبب تضعیف اقتصادی شهر در دهۀ ۱۹۹۰ شد، و در ۱۹۹۲ سرمایه‌گذاری خارجی در آن آزاد شد. شنیانگ که تا پیش از [[جنگ جهانی دوم]] به دست ژاپنی‌ها توسعه یافته بود، امروز شهر مهم صنعتی در شمال شرقی چین است. علاوه بر کارخانه‌های فلزکاری و ماشین‌آلات ساختمانی، دارای پالایشگاه‌های مهم [[مس (شیمی)|مس]]، [[روی]]، و [[سرب]] است. صنایع آن عبارت‌اند از سیمان‌سازی، مواد شیمیایی، نساجی، و [[کاغذسازی]]. شنیانگ کانون شش شبکۀ مهم [[راه آهن|راه‌آهن]] و بسیاری از خطوط هوایی، و مرکز شبکۀ بزرگراه‌های مدرن چین است. اغلب دانشگاه‌های شمال شرقی در این شهر قرار دارند.