کهریزسنگ
کهریزسنگ (Kahrizsang)
شهری در مناطق مرکزی استان اصفهان، بخش مرکزی شهرستان نجف‌آباد، و مرکز دهستان صفائیه. با ارتفاع حدود 1,600متر از سطح دریا در منطقه‌ای هموار (دشت) با آب‌و‌هوای معتدل و نیمه‌خشک، در گذر جادۀ اصفهان به نجف‌آباد، در فاصلۀ 340کیلومتری جنوب تهران، 20کیلومتری غرب شهر اصفهان، و 15کیلومتری شرق نجف‌آباد واقع شده است. در شمال با اصغرآباد، در شرق با کوشک، در جنوب با قهدریجان، و در غرب با گلدشت همسایه است. در سرشماری سراسری 1395ش جمعیت آن 10,442نفر بوده است. بیشتر مردم کهریزسنگ به زبان فارسی (گویش محلی) سخن می‌گویند و شیعۀ دوازده‌امامی‌اند. شغل بیشتر آنها کشاورزی و دامداری و تولیدات اصلی آنها خربزه، گندم، جو، برنج، گوشت قرمز، مرغ، صیفی‌جات و میوه‌های جالیزی است. در حال حاضر در محدودۀ کهریزسنگ 170 کارگاه و تعمیرگاه کوچک و بزرگ (شامل بافندگی، ساخت تيرچه بلوک و تعميرات ماشين‌آلات سنگين، چینی‌سازی و ريسندگى) وجود دارد که شماری از مردم این شهر در آنها کار می‌کنند.
پیشینه و وجه تسمیه
کهریزسنگ چندهزار سال قدمت دارد و با توجه به آثار باقیمانده از زرتشتیان ساکن در کوه آتشگاه اصفهان، گمان می‌رود که پیشینۀ این شهر به زمان هخامنشیان باز می‌گردد. همچنین در دوران ساسانیان این شهر به انبار سلاح و آذوقه‌های جنگی تبدیل شده بود. كهریزسنگ، دارای قناتی تاریخی است كه بيش از 1500سال قدمت دارد. اين قنات، دارای دو شاخه و به طول تقریبیِ 20كیلومتر از شهرهای نجف‌آباد، ویلاشهر و گلدشت می‌گذرد تا به كهریزسنگ می‌رسد. بنا بر گفتۀ پيشينيان، از آنجا كه در حفر اين قنات به قطعات سنگ برخورد كرده‌اند و برای ادامه مسير قنات، مجبور به حفاری در سنگ شده‌اند لذا اين آبادی را كهريزسنگ ناميده‌اند. در سال ۱۳۷۹ش نام کهریزسنگ به صفائیه تغییر پیدا کرد. پس از آن، با مخالفتِ اهالی نام آن دوباره به کهریزسنگ تغییر یافت. این آبادی در سال 1382ش به شهر ارتقا یافته است.