شریفر، جان: تفاوت میان نسخه‌ها

فیزیک‌دان امریکایی. در ۱۹۷۲، با جان باردین<ref>John Bardeen</ref> و لئون کوپر<ref>Leon Cooper</ref>، به جایزۀ نوبل فیزیک دست‌یافت. این جایزه به‌سبب برقراری نظریه‌ای قانع‌کننده برای اَبَررسانایی<ref>superconductivity</ref> (عبور بی‌مقاومت جریان برق از بعضی فلزات و ترکیبات فلزی در دماهای بسیار کم) به آنان اعطا شد. شریفر در زمینه‌های فرومغناطیس<ref>ferromagnetism</ref>، فیزیک سطح<ref>surface physics</ref>، و آلیاژهای رقیق<ref>dilute alloys</ref> نیز تحقیق می‌کرد. در ۱۹۵۶، کوپر نشان داد که الکترون‌های فلز در دماهای کم از راه تغییرشکل شبکۀ بلوری اتم‌ها می‌توانند با نیروهای ضعیفی یکدیگر را جذب کنند و زوج مقید<ref>bound pair</ref> پدیدآوردند. باردین، کوپر، و شریفر در ۱۹۵۷ روشن ساختند که این زوج‌های مقید الکترونی می‌توانند بی‌هیچ مقاومتی در فلز به‌ حرکت درآیند. این نظریۀ اَبَررسانندگی<ref>theory of superconductivity</ref>، نظریۀ باردین ـ کوپر ـ شریفر<ref>BCS theory</ref>، به‌طرز شگفت‌آوری کامل است و همۀ پدیده‌های اَبَررسانایی در فلزات و‌ آلیاژها را، ‌جز در سرامیک‌های اَبَررسانای دمای بالا<ref>high-temperature superconducting ceramics</ref> که در دهۀ ۱۹۸۰ کشف شده‌اند، توضیح می‌دهد. شریفر در اوک پارک<ref>Oak Park</ref> ایلینوی<ref>Illinois</ref>، در ایالات متحده امریکا، زاده شد. در مؤسسۀ فناوری ماساچوست<ref>Massachusetts Institute of Technology</ref> (اِم آی تی) در رشته‌های مهندسی و فیزیک درس خواند و در دانشگاه ایلینوی، زیرنظر باردین، در زمینۀ اَبَررسانایی درجۀ دکترا گرفت (۱۹۵۷). در ۱۹۶۴، استاد فیزیک دانشگاه پنسیلوانیا<ref>University of Pennsylvania</ref> شد.

&nbsp;

----

[[Category:فیزیک و مکانیک]] [[Category:(فیزیک و مکانیک)اشخاص و آثار]]