روکوکو: تفاوت میان نسخه‌ها

[[File:22178600.jpg|thumb|نمونه‌اي از نقاشي به شيوه روکوکو]]

جنبشی در هنر و معماری اروپای قرن ۱۸، به‌ویژه در فرانسه، که به‌سبُکی، ظرافت، ملایمت، و دل‌انگیزیِ تزیینی گرایش داشت. اصطلاح روکوکو برگرفته از واژۀ فرانسوی ''روکای''<ref>rocaille

</ref> (به‌معنای سنگ یا صدف‌کاری است). شیوه‌ای است ظریف در تزیین داخلی، براساس منحنی‌های Sشکل و فرم‌های طومارمانند که در واکنش به فضای رسمیِ سنگینِ دربار لوئی چهاردهم پدید آمد. روکوکو در نقاشی، شیوۀ منحصربه‌فرد خود را پروراند که در کار هنرمندانی همچون ژان ـ آنتوان واتو<ref>Jean-Antoine Watteau </ref> و فرانسوا بوشه<ref>François Boucher </ref> تجلّی یافته است. چینی‌های سِور<ref>Sèvres</ref> نیز به این سبک تعلق دارند. در دهۀ ۱۷۳۰، روکوکو سراسرِِ اروپا را فراگرفت، و به‌ویژه در کلیساها و کاخ‌های جنوب آلمان و اتریش خودنمایی کرد. مبلمان چیپِندیل<ref> Chippendale</ref> نمونۀ انگلیسیِ سبک روکوکوی فرانسوی است. استفاده از تزیینات خیال‌انگیز و جزئیات طبیعت‌گرایانه<ref> naturalistic </ref>، از دیگر ویژگی‌های روکوکو است. معماری بنا و طراحی داخلی کوشک آمالی‌ین‌بور<ref>Amalienburg </ref> در نومفنبورگ<ref>Nymphenburg </ref>، حوالی مونیخ در آلمان، و کوشک هتل دو سوبیز<ref>Hôtel de Soubise </ref> در پاریس از نمونه‌های گزیدۀ این شیوه‌اند. فراگونار<ref>Fragonard</ref> و بوشه، برای هتل‌هایی (منازل شهری اعیانی) در پاریس، لوحه‌هایی تزیینی در شیوۀ روکوکو کشیدند. در موسیقی، سبکی بسیار مفصل و تزیینی است. این سبک ابتدا با موسیقی فرانسوا کوپرَن<ref> François Couperin</ref> پیوند داشت و تا دوران موتسارت، هایدن<ref> Haydn</ref>، و کارل فیلیپ امانوئل باخ<ref> Carl Philip Emanuel Bach </ref> در بسیاری از آثار موسیقایی به‌کار می‌رفت. در نیمۀ دوم قرن ۱۸ نئوکلاسی‌سیسم<ref>neoclassicism</ref> جانشین روکوکو شد.